TYPY OKRĘTÓW
NAWODNYCH

Lotniskowce:

.:Centaur
.:Chakri Naruebet
.:Charles de Gaulle
.:Clemenceau
.:Enterprise
.:Giuseppe Garibaldi
.:Hermes
.:Invincible
.:John F. Kennedy
.:Kitty Hawk
.:Kuznetsov
.:Nimitz
.:Principe de Asturias
.:Sao Paulo
.:Viraat

Krążowniki:

.:Jeanne d'Arc
.:Kara
.:Kiev (Kijów)
.:Kirov
.:Slava
.:Ticonderoga
.:Vittorio Veneto

Niszczyciele:

.:Arleigh Burke
.:Atago
.:Audace
.:Cassard
.:Charles F. Adams
.:Delhi
.:Georges Leygues
.:Iroquois
.:Kashin
.:KDX-1
(Kwanggaeto-Daewang)
.:KDX-2
(Chungmugong Yi Sun-shin)
.:KDX-3
(Sejong-Daewang)
.:Keelung
.:Kidd
.:Kimon
.:Kongou
.:Lanzhou
.:Luda
.:Luhai
.:Luhu
.:Luigi Durand de la Penne
.:Lujang
.:Lutjens
.:Maraseti
.:Perth
.:Rajput
.:Sheffield
.:Sovremenny
.:Spruance
.:Suffren
.:Tourville
.:Tribal
.:Udaloy (Udałoj)

Fregaty:

.:Adelaide
.:Al Madinah
.:Al Riyadh
.:Almirante Brown
.:Álvaro de Bazán
.:Anzac
.:Aradu
.:Artigliere
.:Barbaros
.:Brahmaputra
.:Brandenburg
.:Bremen
.:Broadsword
.:Cheng Kung
.:De Zeven Provincien
.:Duke
.:Elli
.:Floreal
.:Fridtjof Nansen
.:Godavari
.:Halifax
.:Hydra
.:Jacob van Heemskerck
.:Jianghu
.:Jiangwei
.:Kang Ding
.:Karel Doorman
.:Kortenaer
.:Krivak
.:La Fayette
.:Lekiu
.:Lupo
.:Maestrale
.:Naresuan
.:Neustrashimy (Nieustraszimyj)
.:Niteroi
.:Oliver Hazard Perry
.:Sachsen
.:Santa María
.:Soldati
.:Talwar
.:Thetis
.:Tromp
.:Ulsan
.:Valour
.:Vasco da Gama
.:Venti
.:Wielingen
.:Yavuz

Korwety:

.:Niels Juel
.:Visby

Standard Missile

| SM-1 | SM-2 | SM-3 | SM-4 | SM-5 | SM-6 | dane taktyczno-techniczne | rysunki |

ostatnia aktualizacja: 31.05.2010 r.

SM-2:

Rakiety przeciwlotnicze w wersji
RIM-66 Standard MR:

Rakiety przeciwlotnicze w wersji
RIM-67 Standard ER:

Rakiety przeciwlotnicze w wersji
RIM-156A Standard ER:

        Program rozwojowy pocisków z serii Standard drugiej generacji rozpoczął się w 1969 roku i prowadzony był przez firmę General Dynamics, a konkretnie przez jej oddział Pomona Division. Nowe rakiety miały mieć większy zasięg i planowano, że będą stanowić uzbrojenie dla niszczycieli i krążowników. Okręty, wyposażone w elementy systemu dla pocisków z serii 3-T (RIM-2 Terrier, RIM-8 Talos, RIM-24 Tartar), miały przejść modernizację NTU (New Threat Upgrade), która miała je przystosować do wykorzystywania rakiet z serii Standard Missile 2 (SM-2). Przebudowa obejmowała usprawnienie współpracy systemów radarowych i komputerowych na pokładzie każdej jednostki. Jej celem było również umożliwienie sytuacji, w której rakieta wystrzelona z jednego okrętu mogła być naprowadzana przez radar na innej jednostce. Z drugiej strony prace nad rakietami z serii SM-2 były komplementarną częścią większego projektu, skupionego na opracowaniu zintegrowanego systemu dowodzenia i kierowania ogniem AEGIS (Automatized Electronic Guidance Interconected System). Pociski miały być dostosowane do współpracy z nim.
        Budowa pierwszej, przedprodukcyjnej serii rakiet SM-2MR Block I rozpoczęła się w 1977 roku. Odmiana RIM-66C Standard MR przeznaczona była dla okrętów z systemem AEGIS (bez pionowych wyrzutni VLS - Vertical Launching System), natomiast RIM-66D Standard MR dla jednostek po modernizacji NTU. Obie wersje znane były jako SM-2MR Block I. Gotowość operacyjna tych pocisków osiągnięta została w 1978 roku, a oficjalne wejście do służby nastąpiło w 1979 roku. Rakiety model SM-2MR Block I produkowane były do 1983 roku i stanowiły rozwiązanie przejściowe, aż do mementu otrzymania kolejnej, podstawowej wersji produkcyjnej SM-2MR Block II.
        Konstrukcja rakiet z serii RIM-66C/D Standard MR (SM-2MR Block I) oparta została na modelu RIM-66B Standard MR (SM-1MR Block V). Ich kadłub przyjął formę cylindryczną. Zainstalowane były na nim cztery, długie, nieruchome stateczniki w kształcie trapezu. W tylnej części na linii stateczników znajdowały się cztery ruchome, niezależne od siebie powierzchnie sterowe. Cała konstrukcja podzielona została na pięć części. Pierwsza, dziobowa sekcja naprowadzania mieściła w sobie cyfrowy komputer naprowadzania i półaktywny, monoimpulsowy (amplitudowy) radarowy system naprowadzania. Nie był on wykorzystywany podczas całego lotu, a uruchamiał się jedynie w ostatniej jego fazie, po osiągnięciu przez pocisk rejonu przechwycenia celu. Komputer naprowadzający wysyłał komendy do autopilota, które formułowane były na podstawie odbitych od celu ciągłuch wiązek radarowych CW (Continuous Wave), wysyłanych przez okrętowy radar. Odbite wiązki wyłapywała antena zainstalowana na dziobie rakiety i poprzez specjalny konwerter zamieniała na dane, które komputer mógł przetworzyć. Radar okrętowy jednocześnie emitował dwie ciągłe wiązki CW o okrągłym przekroju, które były zwrócone w minimalnie różnych, odchylonych od siebie kierunkach, a ich punkty przecięcia tworzyły oś równosygnałową (kurs na przechwycenie celu). Odbite dwa echa były porównywane ze sobą i to silniejsze wskazywało na kierunek błędu śledzenia, odchylenia od osi równosygnałowej.
        Druga sekcja bojowa mieściła w sobie ładunek odłamkowy model Mk 115 z zapalnikiem zbliżeniowym. Trzecia z kolei część złożona była z autopilota firmy General Dynamics model Mk 2 Mod. 3, który sterował rakietą wysyłając impulsy do elektrycznych silniczków odpowiedzialnych za poruszanie powierzchniami sterowymi. W przelotowej fazie lotu w odmianie RIM-66C Standard MR odpowiednie impulsy tworzone były na podstawie odbieranych wiązek prowadzących, wytwarzanych przez radary systemu AEGIS (naprowadzanie komendowe), utrzymujące łączność radiową z pociskiem w paśmie S. W odmianie RIM-66D Standard MR przed startem do autopilota wprowadzany był plan lotu i na jego podstawie wysyłane były impulsy do silniczków poruszających sterami, co miało doprowadzić pocisk do rejonu przechwycenia celu. Zaprogramowany plan realizowany był z pomocą układu inercyjnego (bezwładnościowego).
        Czwartym elementem pocisków była sekcja napędowa. Znajdował się w niej silnik na paliwo stałe firmy Aerojet model Mk 56 Mod. 1, który zapewniał prędkość rzędu 3500 kilometrów na godzinę. Służył on jako jednostka startowa oraz przelotowa i uruchamiany był w momencie, gdy rakieta znajdowała się jeszcze na wyrzutni. Masa startowa pocisków z serii SM-2MR Block I wynosiła 621 kilogramów. Ostatnia, piąta sekcja kontrolna mieściła w sobie cztery silniczki elektryczne, z których każdy poruszał jedną powierzchnią sterową. Wymiary całej konstrukcji były identyczne z wersją SM-1MR Block V. Długość całkowita wynosiła 4,47 metra, średnica 0,34 metra, a rozpiętość sterów 1,07 metra.
        Pomimo że rakiety z serii SM-2MR Block I wykorzystywały taki sam napęd co wersja SM-1MR Block V, to zasięg rażenia celów był większy i wynosił 40 mil morskich, czyli około 72 kilometrów. Ten wzrost spowodowany był zmianami wprowadzonymi w sposobie kierowania pocisków. W przypadku rakiet naprowadzanych półaktywnie przez cały lot, okrętowy radar musi wysyłać na tyle silne wiązki, aby mogły one wrócić do pocisku także w początkowej fazie jego lotu, a więc gdy znajdował się on daleko od celu. Oznacza to, że rakieta wykonywała ciągłe manewry, podążając za ruchem obiektu do zniszczenia, a tym samym zużywała większą ilość paliwa stałego. Kombinacja półaktywnego naprowadzania w ostatniej fazie lotu i naprowadzania komendowego (RIM-66C Standard MR) lub inercyjnego (RIM-66D Standard MR) pozwoliła na zaoszczędzenie paliwa w fazie przelotowej, gdyż rakieta leciała prostym kursem do obszaru spodziewanego przechwycenia celu. Zwiększenie zasięgu osiągnięto także dzięki temu, że plan lotu w fazie przelotowej mógł być odpowiednio dobrany. Wcześniejsze wyznaczenie miejsca przechwycenia celu pozwalało na skierowanie rakiety wprost do niego, a nie jak to było w przypadku poprzednich wersji, gdzie do punktu przechwycenia, na skutek manewrów wynikających z ciągłego półaktywnego naprowadzania pocisk docierał nieco dłuższą drogą.
        W 1980 roku do służby weszły pocisk o wydłużonym zasięgu model RIM-67B Standard ER (SM-2ER Block I), które były odpowiednikiem serii SM-2MR Block I. Miały one dokładnie takie samo wyposażenie, oprócz systemu napędowego, na który składał się silnik firmy Atlantic Research Corporation model Mk 30 Mod. 2. Pełnił on funkcję tylko silnika przelotowego, gdyż do całej konstrukcji dołączony był dodatkowy silnik startowy firmy Hercules Aerospace Company model MK 12. Stopień ten miał średnicę 0,45 metra i zwiększył długość całkowitą rakiet do 7,98 metra. W jego tylnej części umieszczone były cztery trójkątne stateczniki o rozpiętości, 1,57 metra. Waga startowa pocisków model RIM-67B Standard ER (SM-2ER Block I) wynosiła 1340 kilogramów, prędkość przelotowa 2500 kilometrów na godzinę, a zasięg zwiększony był do około 51 mil morskich, czyli 92 kilometrów. Konstrukcja ta nie była przystosowana do wystrzeliwania z okrętów wyposażonych w system AEGIS, a jedynie z jednostek po modernizacji NTU.
        Pierwsza podstawowa wersja produkcyjna pocisków z serii SM-2MR Block II weszła do służby w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych w 1983 roku. Odmiana RIM-66G Standard MR przeznaczona była dla okrętów z systemem AEGIS bez pionowych wyrzutni VLS. Wersja RIM-66H Standard MR również stanowiła uzbrojenie jednostek z systemem AEGIS, ale wystrzeliwana była z wyrzutni VLS. Ostatnia odmiana RIM-66J Stnadrad MR przeznaczona była do okrętów po modernizacji NTU. Pociski serii SM-2MR Block II wyposażone zostały w nowy silnik firmy Thiokol Chemical Company model Mk 104, który spowodował wydłużenie całej konstrukcji do 4,62 metra. Dzięki temu silnikowi możliwe stało się niszczenie szybszych i bardziej manewrowych pocisków przeciwokrętowych. Zwiększony został także zasięg rażenia do około 80 mil morskich (144 kilometry), co najprawdopodobniej było na granicy zasięgu okrętowych radarów naprowadzania. Rakiety model RIM-66G/H/J Standard MR (SM-2MR Block II) otrzymały głowicę bojową model Mk 115 z zapalnikiem zbliżeniowym model Mk 45 Mod. 5, znanym także jako TDD (Target Detection Device). Jest to aktywny zapalnik radarowy, który inicjuje eksplozję po otrzymaniu odbitej od celu wiązki w obrębie wcześniej ustalonej maksymalnej odległości od obiektu, w której ma nastąpić wybuch. Poprzednie zapalniki gorzej radziły sobie z małymi, nisko i szybko lecącymi celami, gdyż inicjowany wybuch mógł następować zbyt blisko obiektu, co było efektem zbyt późnego wykrycia. Tym samym siła fali uderzeniowej mogła ominąć cel, który już znajdował się za nią. Ostatnim usprawnieniem na pociskach z serii SM-2MR Block II był cyfrowy komputer naprowadzania, zamiast analogowego.
        Pociski o wydłużonym zasięgu model RIM-67C Standard ER (SM-2ER Block II), przeznaczone tylko dla okrętów po modernizacji NTU, były odpowiednikiem serii SM-2MR Block II. Miały one dokładnie takie samo wyposażenie, oprócz systemu napędowego, na który składał się silnik firmy Atlantic Research Corporation model Mk 30 Mod. 3 (później produkowane rakiety otrzymywały wersję Mod. 4). Silnik startowy model Mk 70 dostarczyła firma Hercules Aerospace Company. Wykorzystywał on bardziej wydajne paliwo stałe, które pozwoliło podwoić zasięg względem poprzedniej wersji pocisków o wydłużonym zasięgu SM-2ER Block I. Wynosił on aż 102 mile morskie, czyli 184 kilometry, co było wynikiem przekraczającym możliwości okrętowych radarów kierowania.
        W 1988 roku rozpoczęła się produkcja kolejnej wersji pocisków model SM-2MR Block III, która weszła do służby w amerykańskiej flocie w 1990 roku. W porównaniu do poprzedniej serii SM-2MR Block II usprawniona została elektronika, a aktywny, zbliżeniowy zapalnik radarowy dostosowano do standardu Mk 45 Mod. 8, który zwiększał skuteczność zwalczania nisko lecących rakiet przeciwokrętowych. Odmiana RIM-66K-1 Standard MR przeznaczona była dla okrętów po modernizacji NTU, wersja RIM-66L-1 Standard MR stanowiła uzbrojenie jednostek z systemem AEGIS bez wyrzutni VLS, a RIM-66M-1 otrzymywały okręty z systemami AEGIS oraz VLS. W 1991 roku wystartowała produkcja kolejnej wersji SM-2MR Block IIIA, którą wyposażono w nową, cięższą głowicę odłamkową model Mk 125 z zapalnikiem zbliżeniowym model Mk 45 Mod. 9. Podobnie jak w poprzednim przypadku istniały trzy odmiany, którymi były RIM-66K-2 Standard MR (okręty po modernizacji NTU), RIM-66L-2 Standard MR (okręty z systemem AEGIS bez VLS) oraz RIM-66M-2 Standard MR (okręty z systemem AEGIS i VLS). Kolejne usprawnienie znalazło się w rakietach model RIM-66M-5 Standard MR (SM-2MR Block IIIB), przeznaczonych tylko dla jednostek z AEGIS i VLS. Pociski te są zmodernizowaną w ramach programu MHIP (Missile Homing Improvement Program) wersją SM-2MR Block IIIA. Półaktywny, radarowy system naprowadzania, wykorzystywany w ostatniej fazie lotu, uzupełniony został o system poszukujący działający w podczerwieni IR (InfraRed), który dostarczyła firma Raytheon. Zainstalowany on został w specjalnej owiewce z boku kadłuba rakiety. Kolejną nowością było zastosowanie zmodyfikowanej głowicy odłamkowej model Mk 125 Mod. 1.
        Pociski w wersji SM-2MR Block IIIA i SM-2MR Block IIIB przystosowane są do współpracy z systemem walki zespołowej CEC (Cooperative Engagement Capability). System AEGIS w bardzo dużym stopniu wpłynął na możliwości zwalczania celów powietrznych pojedynczego okrętu. Z kolei CEC, dzięki zainstalowanej na każdym okręcie jednostce CETPS (Cooperative Engagement Transmission Processing Set), pozwala na integrację w czasie rzeczywistym informacji o śledzonych celach powietrznych pochodzących z radarów na różnych okrętach (w tym z radarów systemu AEGIS). Wykrycie obiektu przez radar jednego okrętu z systemem CEC powoduje wysłanie informacji o nim do innych okrętów partycypujących w sieci CEC.
        Pociski o wydłużonym zasięgu model RIM-67D Standard ER (SM-2ER Block III) są odpowiednikiem rakiet z serii RIM-66K/L/M-1 Standard MR (SM-2MR Block III). Różnią się jedynie napędem. Silnik podstawowej konstrukcji rakiety zamieniony został na model Mk 30 Mod. 4, dostarczony przez firmę Atlantic Research Corporation. Z kolei silnik startowy model Mk 70 dostarczyła firma Hercules Aerospace Company. Podobnie jak poprzednie wersje pocisków o wydłużonym zasięgu, seria SM-2ER Block III może być wystrzeliwana tylko z okrętów po modernizacji NTU.
        Wszystkie rakiety o wydłużonym zasięgu RIM-67 Standard ER nie mogły być odpalane z pionowych wyrzutni VLS, w które wyposażone były okręty ze zintegrowanym systemem dowodzenia i kierowania ogniem AEGIS. Z tego względu w lipcu 1987 roku rozpoczęły się prace rozwojowe nad pociskami z serii SM-2ER Block IV, które miały być przeznaczone specjalnie dla niszczycieli typu Arleigh Burke oraz krążowników typu Ticonderoga. W 1991 roku pojawiły się problemy z nowym silnikiem startowym, które zaowocowały ponad rocznym opóźnieniem całego programu. W maju 1992 roku rozpoczęły się pierwsze loty próbne, a od lipca 1994 roku trwały testy na morzu na jednostce USS Lake Erie (CG 70), której do systemu AEGIS implementowano modernizację LRS&T (Long-range Search and Track). W ich czasie sprawdzano skuteczność pocisków z serii SM-2ER Block IV w niszczeniu celów poddźwiękowych i naddźwiękowych w warunkach występowania zagłuszania elektronicznego oraz jego braku. W drugiej części testów sprawdzano możliwości likwidacji poddźwiękowych, lecących tuż nad taflą wody obiektów. W 1995 roku zatwierdzona została wstępna produkcja rakiet, które miały być wytwarzane aż do czasu pojawienia się usprawnionej wersji SM-2ER Block IVA. Początkowe problemy dały jednak znać o sobie w fazie testów i gotowość operacyjna osiągnięta została dopiero w sierpniu 1999 roku.
        Początkowo marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych przewidywała dla pocisków SM-2ER Block IV oznaczenie RIM-68A Standard ER, co miało oddzielić je od poprzednich wersji RIM-66 Standard MR oraz RIM-67 Standard ER. Jednakże oznaczenie AIM-68A na początku lat 60-tych XX wieku wykorzystane było przez siły powietrzne dla rakiet klasy powietrze-powietrze, a przepisy zabraniały ponownego użycia tego samego oznaczenia. Z tego względu amerykańska flota zwróciła się z prośbą do lotnictwa o udzielenie zgody na zastosowanie symbolu RIM-68A, argumentując to tym, że zachowuje on pewien logiczny porządek, a poprzedni program AIM-68A dawno temu dobiegł końca. Siły powietrzne odrzuciły prośbę i marynarka wojenna zdecydowała się na nadanie oznaczenia RIM-156A Standard ER. Niektóre źródła błędnie podają, że pociski z serii SM-2ER Block IV oznaczone są jako RIM-67E.
        Rakiety model RIM-156A Standard ER (SM-2ER Block IV) otrzymały wiele usprawnień względem poprzedniej wersji pocisków o wydłużonym zasięgu SM-2ER Block III. Przede wszystkim zastosowano inny silnik startowy na paliwo stałe model Mk 72, który dostarczyła firma United Technologies Corporation (oddział United Technologies Chemical Systems Division). Umieszczony on został w nowej, krótszej sekcji startowej (1,82 metra) o średnicy 0,54 metra, która nie posiada żadnych powierzchni sterowych. W zamian za to silnik ma cztery dysze typu TVC (Thrust Vector Control), pozwalające kontrolować wektor gazów wylotowych, umożliwiając tym samym kontrolę nad pociskiem.
        Konstrukcja samego pocisku otrzymała liczne usprawnienia aerodynamiczne, między innymi powiększono cztery stateczniki w kształcie trapezu, co wraz z silnikiem przelotowym firmy Thiokol Chemical Company model Mk 104 pozwoliło na zwiększenie zasięgu do około 130 mil morskich, czyli 234 kilometrów, i maksymalnego pułapu do 33 kilometrów. Zmodyfikowano również cyfrowy komputer naprowadzania, a autopilot prawdopodobnie wymieniony został na model Mk 3, który zwiększył manewrowość konstrukcji. Rakiety serii SM-2ER Block IV wyposażono w głowicę bojową model Mk 125 z aktywnym, radarowym zapalnikiem zbliżeniowym model Mk 45 Mod. 10, który precyzyjniej może określić najlepszy punkt inicjacji detonacji.
        Pociski z serii SM-2 stanowią obecnie podstawowe przeciwlotnicze uzbrojenie rakietowe okrętów marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Podobnie jak wersja SM-1MR, konstrukcja okazała się niezawodna i skuteczna w zwalczaniu wrogich samolotów oraz rakiet przeciwokrętowych. Ciągłe powstawanie nowych, doskonalszych odmian sprawiło, że rakiety SM-2 ciągle są nowoczesną bronią, mimo że pierwsza wersja osiągnęła gotowość operacyjną pod koniec lat 70-tych XX wieku. Wysoka skuteczność i niezawodność były przyczyną, dla której konstrukcja SM-2 stała się podstawią do opracowania rakiet antybalistycznych ABM (Anti-Ballistic Missile).
        Bezpieczeństwo terytorium Stanów Zjednoczonych może być zapewnione tylko wtedy, gdy marynarka wojenna odgrywa istotną rolę w systemie strategicznym. Z jednej strony okręty podwodne z rakietami balistycznymi zapewniają możliwość skutecznej odpowiedzi w razie ataku, natomiast z drugiej strony pozostaje kwestia obrony przez uderzeniem jądrowym. Amerykańska flota prowadzi różnego rodzaju prace rozwojowe nad systemami i technologiami umożliwiającymi włączenie okrętów do antybalistycznego systemu obrony. Program stworzenia morskiego systemu obrony antybalistycznej NATBMD (Navy Area Theater Ballistic Missile Defense) był jednym z takich projektów, prowadzonym przez Organizację Inicjatywy Obrony Strategicznej SDIO (Strategic Defense Initiative Organization) oraz marynarkę wojenną Stanów Zjednoczonych. W jego ramach firma Raytheon prowadziła prace nad rozwojową wersją pocisków z serii SM-2ER Block IV, znaną jako model RIM-156B Standard ER (SM-2ER Block IVA). W założeniach rakiety te, obok konwencjonalnej roli obrony przeciwlotniczej, pełnić miały funkcję antybalistyczną ABM, zwalczając cele w niższych warstwach atmosfery (maksymalnie w stratosferze). Planowano, że będą one stanowić uzbrojenie niszczycieli i krążowników z rozbudowanym systemem AEGIS z modernizacją LRS&T. W późniejszym czasie w ramach programu Linebacker system miał zostać zmodyfikowany do standardu AEGIS BMD 3.0, powstałego w ramach prowadzonego od 1995 roku programu NTW (Navy Theater Wide), będącego kontynuacą wysiłków podejmowanych w projekcie NATBMD. Zadanie zmodernizowania okrętów otrzymała firma Lockheed-Martin Naval Electronics and Surveillance Systems, obecnie znana jako Lockheed-Martin Mission Systems & Sensors. Jednostki z rakietami z serii SM-2ER Block IVA miały nie tylko zapewniać konwencjonalną obronę przeciwlotniczą, ale także miały ochraniać przybrzeżne lotniska, instalacje wojskowe, porty i miasta przed taktycznymi rakietami balistycznymi krótkiego i średniego zasięgu. Przewagą systemu nad lądowymi odpowiednikami, który miał powstać w ramach programu NATBMD, była duża mobilność i możliwość obecności w każdym rejonie świata (zapewniając ochronę własnym i sprzymierzonym siłom), jak również elastyczność w dostosowaniu do potrzeb danego momentu. Morski system obrony antybalistycznej zaprojektowany został w ten sposób, aby mógł w pełni być zintegrowany z innymi systemami tego rodzaju, również z wykorzystywanymi przez wojska lądowe.
        Opracowanie systemów NATBMD i lądowego odpowiednikia PAC-3, zapewniających obronę przed taktycznymi pociskami balistycznymi w niższych warstwach atmosfery, uznane zostało za pierwszy, priorytetowy krok w tworzeniu skutecznej tarczy przeciwko rakietom balistycznym krótkiego i średniego zasięgu. Pierwsze loty testowe serii SM-2ER Block IVA rozpoczęły się w 1994 roku na poligonie rakietowym White Sands Missile Range w White Sands w stanie Nowy Meksyk, a w styczniu 1997 roku osiągnięto pierwsze zestrzelenie rakiety balistycznej model MGM-52 Lance. Kolejną próbę przeprowadzono w czerwcu 2000 roku, jednakże nie obejmowała ona, podobnie jak wszystkie poprzednie, sprawdzenia współpracy ze zmodernizowanym systemem AEGIS BMD 3.0. Morskie testy w pełnej konfiguracji miały się odbyć w 2002 i 2003 roku. Wcześniej planowano kolejne wystrzelenia z poligonu rakietowego White Sands Missile Range w White Sands w stanie Nowy Meksyk, jednakże jak się później okazało w sierpniu 2000 roku odbył się ostatni test. Program rozwojowy serii SM-2ER Block IVA anulowany został w grudniu 2001 roku, gdyż projekt w znaczący sposób, o 420 milionów dolarów przekroczył zaplanowany budżet i z powodu różnych problemów technicznych był już opóźniony o dwa lata. Poza tym system AEGIS BMD 3.0 (później AEGIS BMD 3.03) nie był w stanie zwalczać innego rodzaju zagrożeń niż balistyczne, co kłóciło się z założeniem, że seria SM-2ER Block IVA będzie mogła neutralizować także konwencjonalne pociski przeciwokrętowe, samoloty i śmigłowce. Późniejsza wersja systemu AEGIS BMD 3.6 miała już takie możliwości, jednakże zanim się ona pojawiła przedstawiciele marynarki wojennej negowali sens dalszych prac nad serią SM-2ER Block IVA. Łączny koszt przeprowadzonych prac rozwojowych wyniósł 2,4 miliarda dolarów. Oryginalnie zakładano, że gotowość operacyjna osiągnięta zostanie w 2003 roku, jednakże tuż przed kasacją w lipcu 2001 roku zdawano sobie sprawę, że najwcześniej będzie to 2005 rok. Zakupem tych rakiet zainteresowana była marynarka wojenna Holandii oraz Niemiec.
        Konstrukcja pocisków z serii SM-2ER Block IVA nieco różniła się od SM-2ER Block IV. Cztery stateczniki przesunięte zostały o 1,4 metra do przodu, a ich długość zredukowana została o 0,3 metra. Do naprowadzania w ostatniej fazie lotu miał być wykorzystywany system obrazowania w podczerwieni (Imaging InfraRed), umieszczony w specjalnej owiewce. System IIR wyposażony był w procesor przetwarzania danych, który wykonywał algorytm śledzenia wyznaczonego do zniszczenia celu, porównując zaprogramowany obraz z tym, który przekazywany był przez kamerę IIR w czasie lotu. Dodatkowym elementem miał być system naprowadzania komendowego. System ten wykorzystywany był w fazie przelotowej. Oprócz systemu naprowadzania modyfikacji miał także ulec autopilot, który miał być przystosowany do manewrowania rakietą podczas misji antybalistycznych. Przewidywano, że rakiety model RIM-156B Standard ER wyposażone będą w głowicę odłamkową model Mk 125 z aktywnym, zbliżeniowym zapalnikiem radarowym model Mk 45 Mod. 11.
        Pociski serii SM-2ER Block IVA miały być pierwszym elementem morskiego systemu obrony antybalistycznej, działającym w niższych warstwach atmosfery. Drugą część stanowić miały pociski z serii SM-3, których zadaniem było niszczenie rakiet balistycznych dalekiego zasięgu w wyższych warstwach atmosfery. Ich konstrukcja w dużej mierze oparta została na rozwiązaniach zastosowanych w pociskach model RIM-156B Standard ER (SM-2ER Block IVA).

TYPY OKRĘTÓW
PODWODNYCH

Myśliwskie
okręty podwodne:

.:Agosta
.:Amethyste
.:Galerna
.:Han
.:Los Angeles
.:Ming
.:Romeo
.:Rubis
.:Seawolf
.:Song
.:Swiftsure
.:Trafalgar
.:Upholder
.:Victoria
.:Walrus
.:Zeeleeuw

Balistyczne
okręty podwodne:

.:Benjamin Franklin
.:Delta
.:Ethan Allen
.:George Washington
.:Hotel
.:Jin
.:L'Inflexible
.:Lafayette
.:Le Redoutable
.:Le Triomphant
.:Ohio
.:Resolution
.:Typhoon (Tajfun)
.:Vanguard
.:Xia
.:Yankee (Jankes)


UZBROJENIE

Rakiety balistyczne
typu SLBM:

.:JL (Ju Lang)
.:Polaris
.:Poseidon
.:Seria M
.:SS-N-4 Sark
.:SS-N-5 Sark
.:SS-N-6 Serb
.:SS-N-8 Sawfly
.:SS-N-17 Snipe
.:SS-N-18 Stingray
.:SS-N-20 Sturgeon
.:SS-N-23 Skiff
.:Trident

Rakiety
przeciwokrętowe:

.:Hsiung Feng
.:Naval Strike Missile
.:SSM-1B
.:SSM-700K Hae Sung
.:xGM-84 Harpoon

Pociski manewrujące:

.:Hyunmoo III
.:xGM-109 Tomahawk

Rakietotorpedy:

.:ASROC
.:Hong Sahng-uh
.:SUBROC

Torpedy:

.:Mk 44
.:Mk 46
.:Mk 50 Barracuda
.:Mk 54 MAKO
.:MU 90 Impact
.:Stingray

Rakiety
przeciwlotnicze:

.:Evolved Sea Sparrow
.:Rolling Airframe Missile
.:Sea Sparrow
.:Standard Missile

Zestawy obrony
bezpośredniej CIWS:

.:Meroka
.:Mk 15 Phalanx
.:SGE-30 Goalkeeper

Amunicja:

.:BTERM
.:EX-171 (Mk 171)
.:Vulcano


RÓŻNE ARTYKUŁY

.:Forty-one for freedom
.:Koncepcja MEKO
.:Projekt 621
(typ Gawron)
.:Radary serii
BridgeMaster E
.:SSBN-X
.:US Navy SLBM
.:Wypadki i awarie SSBN


INNE

.:Strona główna
.:Linki

Współczesne okręty wojenne
Copyright © Mateusz Ossowski