TYPY OKRĘTÓW
NAWODNYCH

Lotniskowce:

.:Centaur
.:Chakri Naruebet
.:Charles de Gaulle
.:Clemenceau
.:Enterprise
.:Giuseppe Garibaldi
.:Hermes
.:Invincible
.:John F. Kennedy
.:Kitty Hawk
.:Kuznetsov
.:Nimitz
.:Principe de Asturias
.:Sao Paulo
.:Viraat

Krążowniki:

.:Jeanne d'Arc
.:Kara
.:Kiev (Kijów)
.:Kirov
.:Slava
.:Ticonderoga
.:Vittorio Veneto

Niszczyciele:

.:Arleigh Burke
.:Atago
.:Audace
.:Cassard
.:Charles F. Adams
.:Delhi
.:Georges Leygues
.:Iroquois
.:Kashin
.:KDX-1
(Kwanggaeto-Daewang)
.:KDX-2
(Chungmugong Yi Sun-shin)
.:KDX-3
(Sejong-Daewang)
.:Keelung
.:Kidd
.:Kimon
.:Kongou
.:Lanzhou
.:Luda
.:Luhai
.:Luhu
.:Luigi Durand de la Penne
.:Lujang
.:Lutjens
.:Maraseti
.:Perth
.:Rajput
.:Sheffield
.:Sovremenny
.:Spruance
.:Suffren
.:Tourville
.:Tribal
.:Udaloy (Udałoj)

Fregaty:

.:Adelaide
.:Al Madinah
.:Al Riyadh
.:Almirante Brown
.:Álvaro de Bazán
.:Anzac
.:Aradu
.:Artigliere
.:Barbaros
.:Brahmaputra
.:Brandenburg
.:Bremen
.:Broadsword
.:Cheng Kung
.:De Zeven Provincien
.:Duke
.:Elli
.:Floreal
.:Fridtjof Nansen
.:Godavari
.:Halifax
.:Hydra
.:Jacob van Heemskerck
.:Jianghu
.:Jiangwei
.:Kang Ding
.:Karel Doorman
.:Kortenaer
.:Krivak
.:La Fayette
.:Lekiu
.:Lupo
.:Maestrale
.:Naresuan
.:Neustrashimy (Nieustraszimyj)
.:Niteroi
.:Oliver Hazard Perry
.:Sachsen
.:Santa María
.:Soldati
.:Talwar
.:Thetis
.:Tromp
.:Ulsan
.:Valour
.:Vasco da Gama
.:Venti
.:Wielingen
.:Yavuz

Korwety:

.:Niels Juel
.:Visby

xGM-84 Harpoon

| opis | wersje rozwojowe | dane taktyczno-techniczne | rysunki |

ostatnia aktualizacja: 09.04.2010 r.

WERSJE ROZWOJOWE:

        Już od samego początku okresu służby pocisków z serii Harpoon w konstrukcji wprowadzano liczne innowacje, które zaowocowały powstaniem wielu różnych wersji rakiet. Zaimplementowane modyfikacje pozwalały serii Harpoon na utrzymanie dużej wartości bojowej na ciągle zmieniającym się polu walki.

UGM-84B Sub-Harpoon:

        Wariant UGM-84B Sub-Harpoon (oznaczenie UTM-84B stosowane było dla rakiet ćwiczebnych) przeznaczony był dla okrętów podwodnych marynarki wojennej Wielkiej Brytanii, w której te pociski znane są jako GWS-60. Charakteryzują się one nieco niższym pułapem przelotowym (siedem metrów) niż rakiety w wersji UGM-84A Sub-Harpoon. Planowano wyprodukować także analogiczne pociski w odmianie lotniczej (AGM-84B) oraz nawodnej (RGM-84B), jednak zamiary te nigdy nie zostały zrealizowane.

xGM-84C Harpoon Block 1B:

        Pierwsze pociski należące do tego wariantu weszły do służby w czerwcu 1982 roku. Wyprodukowano wszystkie trzy odmiany: lotniczą, nawodną i podwodną. Rakiety w wersji xGM-84C Harpoon Block 1B nie miały możliwości wykonywania manewru "pop-up". Atakowały one okręty nawodne lecąc tuż nad powierzchnią wody i uderzając w bok jednostki, a nie od góry. Dzięki temu zestrzelenie pocisku za pomocą rakietowych systemów przeciwlotniczych było trudniejsze. Aby utrudnić to zadanie zestawom artyleryjskim w fazie ataku rakiety model xGM-84C Harpoon Block 1B rozpoczynały procedurę manewrowania na wysokości 2 - 5 metrów. Tuż przed uderzeniem wzbijały się na pułap od około 20 do 40 metrów, a następnie gwałtownym obniżeniem lotu trafiały w cel. Ćwiczebne wersje tych rakiet noszą oznaczenia ATM-84C, RTM-84C oraz UTM-84C.

xGM-84D Harpoon Block 1C:

        Pierwsze pociski należące do tego wariantu weszły do służby w 1985 roku. Wyprodukowano wszystkie trzy odmiany: lotniczą, nawodną i podwodną. Dzięki zastosowaniu ulepszonego paliwa stałego JP-10 dla turboodrzutowego silnika przelotowego udało się zwiększyć zasięg rażenia. Odmiana używana przez lotnictwo mogła atakować obiekty w odległości do około 120 mil morskich, czyli 220 kilometrów, natomiast odmiana nawodna i podwodna raziłą cele z odległości 78 mil morskich, czyli 140 kilometrów. Wprowadzono możliwość wyboru profilu ataku między "pop-up" a uderzeniem z małej wysokości. Wyposażenie elektroniczne wersji xGM-84D Harpoon Block 1C uzupełnione zostało o unowocześnione systemy neutralizacji działania wrogich systemów przeciwdziałania elektronicznego ECCM (Electronic Counter - CounterMeasures). Na okrętach nawodnych wykorzystujących te rakiety zainstalowany został system kierowania ogniem model AN/SWG-1A, który pozwalał na programowanie w komputerze pokładowym pocisków trasy przelotu. Dzięki temu można było ukryć przed atakowanym okrętem kierunek skąd nastąpiło faktyczne odpalenie.

AGM-84E Harpoon Block 1E SLAM (Standoff Land Attack Missile):

        Prace nad tą wersją pocisku rozpoczęły się na początku 1987 roku. Marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych przeznaczyła na prawie dwuletni program rozwojowy 70,6 miliona dolarów. Kwota ta obejmowała prace projektowe, testy i produkcję 14 rakiet. W zależności od powodzenia programu pozostawiono ewentualność zamówienia kolejnych 300 pocisków. Decyzja o rozpoczęciu prac nad rakietami SLAM opartymi o konstrukcję serii Harpoon motywowana była tym, że program budowy pocisków model AGM-137 TSSAM (Tri-Service Standoff Attack Missile) rozpoczął się ledwie rok wcześniej. Wykorzystując sprawdzone wcześniej rozwiązania wersja AGM-84E Harpoon Block 1E miała stanowić rozwiązanie przejściowe do czasu wejścia do służby nowszych pocisków. Pierwszą partię SLAM dostarczono w listopadzie 1988 roku, natomiast gotowość operacyjna osiągnięta została w 1990 roku. W 1995 roku program rozwojowy rakiet model AGM-137 został zarzucony, przez co znaczenie serii Harpoon Block 1E znacznie wzrosło. Nawodna odmiana RGM-84E Harpoon Block 1E Sea-SLAM również została skonstruowana. Przeszła ona testy, jednakże nigdy nie przystąpiono do ich produkcji.
        Rakiety SLAM są w zasadzie całkowicie nową konstrukcją. Ich długość zwiększona została do 4,5 metra. Sekcja napędowa oraz kontrolna pozostała niezmieniona, natomiast część z ładunkiem bojowym poddana została drobnej modyfikacji, która doprowadziła do zmiany oznaczenia tejże sekcji na WAU-23/B. Usprawnienie polegało na możliwości wyboru trybu działania zapalnika kontaktowego. Mógł on powodować detonację w momencie uderzenia w cel lub z opóźnieniem.
        Najistotniejsze zmiany zaszły w części naprowadzającej. Rakiety otrzymały nową sekcję model AN/DSQ-51. Wysokościomierz firmy Honeywell Aerospace (jest to część firmy Honeywell International) model AN/APN-194 oraz trójosiowy, inercyjny (bezwładnościowy) system ARA (Attitude Reference Assembly), opracowany przez firmę Lear Siegler, będący częścią jednostki naprowadzającej MGU (Missile Guidance Unit), były jedynymi elementami, które pozostały z wyposażenia innych wersji rakiet z serii Harpoon. Przystosowanie jednostki MGU do naprowadzania pocisków na cele naziemne wymagało wymiany komputera pokładowego oraz całego oprogramowania. Jego praca dodatkowo wspomagana jest przez odbiornik i procesor przetwarzający firmy Rockwell Collins, który otrzymuje sygnały z satelitarnego systemu nawigacyjnego GPS-NAVSTAR (Global Positioning System – NAVigation Signal Timing And Ranging). Dzięki tym danym możliwe jest skorygowanie mniej dokładnych wskazań systemu ARA. Na samym dziobie umieszczony został system naprowadzania model WGU-10/B. Przekazuje on do kabiny pilota samolotu obraz zarejestrowany w podczerwieni IIR (Imaging InfraRed), dzięki czemu rakiet w odmianie lotniczej model AGM-84E Harpoon Block 1E można używać w nocy lub w złych warunkach pogodowych. Dzięki przekazywanemu obrazowi w ostatniej fazie lotu rakiety pilot może zaznaczyć cel do zniszczenia i zablokować system naprowadzania na nim. System model WGU-10/B wyposażony jest także w procesor przetwarzania danych, który w trybie "odpal i zapomnij" wykonuje algorytm śledzenia wyznaczonego do zniszczenia celu, porównując zaprogramowany obraz z tym, który przekazywany jest przez kamerę IIR w czasie lotu. Telewizyjny system naprowadzania połączony jest z modułem transmisji danych, który przekazuje informacje do jednostki naprowadzającej MGU. Odbywa się to poprzez specjalny konwerter GIU (Guidance Interface Unit), który przekształca dane z modułu transmisji na kompatybilny z MGU format i odwrotnie. Moduł transmisji danych wyposażony jest w antenę nadawczo-odbiorczą, dzięki czemu pilot może wybrać cel do zniszczenia już po odpaleniu rakiety. Dzięki tej możliwości zasięg rażenia nie był zależny od jakości przekazywanej wizji, jak to miało miejsce w przypadku pierwszych wersji pocisków model AGM-65 Maverick, i wynosił 50 mil morskich, czyli 90 kilometrów.
        Pociski w wersji SLAM mogą być wystrzeliwane w dwóch trybach. Pierwszy z nich nie wymaga wprowadzenia przed startem danych dotyczących celu, a jedynie trasy przelotu, informacji o terenie i sposobie naprowadzania w ostatniej fazie lotu. Pozwala to na atakowanie określonych obiektów w najsłabsze punkty (uderzenie punktowe). Tryb ten bardzo dobrze może się sprawdzić w niszczeniu tankowców, kierując rakietę na ich zbiorniki. Gdy pocisk doleci nad wyznaczony obszar i znajdzie się w ostatniej fazie lotu pilot dzięki przekazywanemu przez system IIR obrazowi w podczerwieni i poprzez zaawansowany moduł transmisji danych ADL (Advanced Data Link) model AN/AWW-13, wyprodukowany przez firmę Raytheon, wysyła komendy do pocisku. Odbiera je antena modułu transmisji danych. Za pomocą wysyłanych poleceń pilot może nakierować rakietę na konkretny punkt i zablokować na nim kamerę IIR, co spowoduje, że autopilot samoczynnie uderzy w wyznaczone miejsce. Drugi sposób to tryb "odpal i zapomnij". Przy jego wykorzystaniu oprócz trasy przelotu, informacji o rzeźbie terenu i sposobu naprowadzania w ostatniej fazie lotu, wymagane jest wprowadzenie do komputera pokładowego pocisku koordynatów celu. Dzięki temu rakieta sama uderzy w wyznaczony obiekt.
        Pociski w wersji SLAM wprowadziły do rodziny Harpoon nową jakość. Możliwość obserwacji celu w czasie rzeczywistym przed uderzeniem niesie za sobą wiele korzyści. Pilot jest w stanie dokonać identyfikacji obiektu, może wskazywać rakiecie cel do zaatakowania tuż przed samym uderzeniem, co prowadzi do uniknięcia niepotrzebnych, przypadkowych zniszczeń. Zwiększa także szanse powodzenia misji i pozwala na wybranie innego od wcześniej zaplanowanego celu, jeżeli tek okaże się istotniejszy.

AGM-84F / RGM-84F Harpoon Block 1D:

        Prace rozwojowe nad tą wersją pocisku zainicjowane zostały 1989 roku. Pierwsze testy odbyły się we wrześniu 1991 roku. Planowano, że do standardu xGM-84F Harpoon Block 1D przebudowane zostaną pociski w wersji xGM-84D Harpoon Block 1C. Upadek Związku Radzieckiego na początku lat 90-tych XX wieku spowodował jednak, że nie było już konieczności dalszego usprawniania pocisków przeciwokrętowych z serii Harpoon. Brak głównego przeciwnika nie uzasadniał poniesienia związanych z modernizacją kosztów. Z tego względu w 1993 roku program budowy rakiet z serii Harpoon Block 1D został anulowany i ostatecznie powstała niewielka ich liczba.
        Konstrukcja tych pocisków charakteryzowała się większymi gabarytami. Długość zwiększona została o 0,7 metra, co było spowodowane zastosowaniem większego zbiornika na paliwo stałe dla silnika przelotowego. Dzięki temu zasięg odmiany przeciwlotniczej powiększył się do 175 mil morskich, czyli 315 kilometrów. Równie istotnym unowocześnieniem było wprowadzenie możliwości powtórnego ataku. W przypadku gdy po włączeniu aktywny system naprowadzania radarowego nie namierzy celu, nie następuje samodestrukcja, a pocisk rozpoczyna lot według wcześniej zaprogramowanego wzoru, starając się wykryć obiekt aż do momentu wyczerpania paliwa. Ze względu na większe gabaryty niemożliwym było zastosowanie tych pocisków na okrętach podwodnych.

xGM-84G Harpoon Block 1G:

        Rezygnacja z programu przebudowy pocisków w wersji xGM-84D Harpoon Block 1C do standardu xGM-84F Harpoon Block 1D nie była równoznaczna z zaniechaniem unowocześnienia tych rakiet. Zdecydowano, że zmodernizowane one zostaną do wersji xGM-84G Harpoon Block 1G. Podczas tej operacji unowocześnione zostały systemy elektroniczne, które stały się bardziej odporne na zagłuszanie przez wrogie systemy ECM (Electronic CounterMeasures). Kolejnym usprawnieniem było dodanie możliwości powtórnego ataku. Była to ta sama innowacja, którą planowano dla serii Harpoon Block 1D. Jako że gabaryty wersji Harpoon Block 1G pozostały niezmienione, możliwe stało się wyprodukowanie wszystkich odmian pocisków: lotniczej, nawodnej i podwodnej.

AGM-84H Harpoon Block 1F SLAM-ER (Expanded Response):

        Program rozwojowy pocisków w wersji AGM-84H Harpoon Block 1F SLAM-ER rozpoczął się w 1994 roku, a kontrakt na ich skonstruowanie i dostarczenie marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych podpisany został w lutym 1995 roku z firmą Boeing. Ich wykonawcą został oddział Boeing Integrated Defense Systems, który obecnie znany jest jako Boeing Defense, Space & Security. Pierwszy lot testowy nowej konstrukcji odbył się w marcu 1997 roku. Amerykańska flota otrzymała pierwszą partię gotowych rakiet w kwietniu 1998 roku, natomiast ich pełna gotowość operacyjna osiągnięta została w marcu 2000 roku.
        Pociski z serii Harpoon Block 1F są unowocześnioną wersją rakiet Harpoon Block 1E. Otrzymały one nową sekcję przenoszącą ładunek bojowy model WAU-30/B. Wyposażona ona jest we wzmocnioną tytanem odłamkowo-burzącą głowicę bojową model WDU-40/B o wadze 360 kilogramów. Charakteryzuje się ona większą zdolnością przebijania do wnętrza atakowanego obiektu. Istotną innowacją były wysuwane po starcie skrzydełka, dzięki którym poprawie uległa manewrowość. Przyczyniły się one także do zwiększenia zasięgu do 155 mil morskich, czyli 280 kilometrów. Nowa sekcja kontrolna model WCU-24/B otrzymała usprawnione oprogramowanie, które ułatwiało pilotom sterowanie pociskami.
        Bardzo istotne innowacje serii SLAM-ER w stosunku do poprzedniej konstrukcji znalazły się w części naprowadzającej. Pociski otrzymały sekcję model AN/DSQ-61, która tym różni się od AN/DSQ-51, że otrzymała unowocześniony, wielokanałowy odbiornik i procesor przetwarzający sygnały z satelitarnego systemu nawigacyjnego GPS-NAVSTAR. Odbiornik ten wyposażono w moduł SAASM (Selective Availability Anti-Spoofing Module), który dostosował urządzenie do wymogów bezpieczeństwa wydanych przez Departament Obrony Stanów Zjednoczonych odnoście elementów, które wykorzystują globalny system GPS-NAVSTAR. Również oprogramowanie komputera pokładowego zostało unowocześnione. Wprowadzało ono nową funkcję, która umożliwiała w czasie lotu poszukiwanie obiektów do zniszczenia, przy jednoczesnym zablokowaniu aktualnego celu i naprowadzaniu na niego. Gdy okaże się, że zidentyfikowany został obiekt stanowiący większe zagrożenie niż aktualnie zaprogramowany w pocisku cel, istnieje możliwość jego zmiany. W przypadku modułu transmisji danych zwiększony został zasięg działania i poprawiona została jego odporność na zagłuszanie prowadzone przez wroga, dzięki czemu łączność między pociskiem a pilotem w samolocie jest stabilniejsza.

RGM-84J Harpoon Block 2:

        Na początku 1996 roku firma Boeing (oddział Boeing Integrated Defense Systems) zaproponowała wdrożenie programu "Harpoon 2000", w ramach którego pociski później oznaczane były jako Harpoon Block 2. Początek prac przewidywano na 1998 rok, a osiągnięcie pełnej gotowości operacyjnej miało nastąpić do końca 2001 roku. Projekt zakładał usprawnienie podstawowej wersji rakiet z serii Harpoon, która miałaby polegać na zwiększeniu skuteczności w niszczeniu celów znajdujących się blisko brzegu, oraz na poprawieniu celności i dokładności prowadzonej nawigacji. Rakiety model RGM-84J miały skutecznie niszczyć okręty nawodne znajdujące się w portach, na wodach przybrzeżnych oraz na otwartych akwenach oceanicznych, jak również cele lądowe.
        Zakładano, że rakiety z serii Block 2 wyposażone zostaną w system naprowadzania pochodzący z rozpoczętego w październiku 1995 roku i prowadzonego przez firmy Lockheed-Martin oraz Boeing programu JDAM (Joint Direct Attack Munition). Składa się on z systemu inercyjnego (bezwładnościowego) oraz odbiornika i procesora przetwarzającego sygnały pochodzące z satelitarnego systemu nawigacyjnego GPS-NAVSTAR. Sekcja naprowadzająca wyposażonaby była także w elementy oraz oprogramowanie pochodzące z pocisków z serii SLAM oraz SLAM-ER, jak również w aktywny radarowy system naprowadzania z usprawnionym systemem neutralizacji działania wrogich systemów przeciwdziałania elektronicznego ECCM. Istotnym faktem jest to, że pociski te mogłyby być używane przez wszystkie dotychczasowe platformy, które uzbrojone były w serię Harpoon, wykorzystując system kierowania ogniem model AN/SWG-1 lub nowo opracowany system AHWCS (Advanced Harpoon Weapon Control System). Co więcej zakładano, że wersja RGM-84J Harpoon Block 2 przystosowana zostanie także do wystrzeliwania z pionowych wyrzutni VLS (Vertical Launching System).
        System naprowadzania serii Harpoon Block 2 umożliwiał uderzenie w konkretny punkt, którego koordynaty dostarczał system GPS-NAVSTAR. W tym trybie atakowane miały być okręty znajdujące się w porcie oraz cele lądowe. Atakując jednostki znajdujące się blisko brzegu wykorzystywane były zaprogramowane przed startem dane dotyczące linii brzegowej. Dzięki temu rakieta nie gubiła się na takim obszarze i potrafiła odnaleźć wyznaczony cel.
        Zaproponowane przez firmę Boeing zmiany nie zyskały jednak szerokiej aprobaty wśród przedstawicieli marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Amerykańska flota nie przyjęła rakiet RGM-84J Harpoon Block 2 do uzbrojenia, jednakże konstrukcja ta w odmianie lotniczej pod oznaczeniem AGM-84L oraz odmianie nawodnej RGM-84L zaproponowała została zagranicznym nabywcom.

AGM-84K Harpoon SLAM-ER ATA (Automatic Target Acquisition):

        Pociski w wersji SLAM-ER ATA są unowocześnioną konstrukcją SLAM-ER. Pierwsze testy usprawnionego oprogramowania ruszyły na początku 2001 roku. W pierwszej połowie 2002 roku odbyły się pierwsze starty, a gotowość operacyjna osiągnięta została w lipcu 2002 roku. Prawdopodobnie wszystkie rakiety w wersji AGM-84H Harpoon Block 1F SLAM-ER dostosowane zostały do standardu AGM-84K.
        Pociski w wersji SLAM-ER ATA mogą być wystrzeliwane w generalnym kierunku celu. Obiekt do zniszczenia wybierany jest w sposób automatyczny przez system naprowadzania model WGU-10/B. Jego procesor przetwarzania danych, wyposażony w moduł ATA, porównuje zaprogramowany obraz obiektu z tym, który przekazywany jest przez kamerę IIR w czasie lotu. Na tej podstawie moduł ATA dokonuje selekcji. Pilot w każdej chwili może przejąć kontrolę nad rakietą, która w tym wypadku daje dokładnie takie same możliwości jak wersja SLAM-ER.
        Wyposażenie rakiet w system ATA poprawiło skuteczność atakowania obiektów w wysoce zurbanizowanym środowisku. Usprawniło także namierzanie w złych warunkach pogodowych, eliminując pilota, który przy złej widoczności mógłby się pomylić.

AGM-84M / RGM-84M Harpoon Block 3:

        W styczniu 2008 roku marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych podpisała z firmą Boeing kontrakt na opracowanie i dostarczenie pocisków w wersji AGM-84M / RGM-84M Harpoon Block 3. Planowaną datą osiągnięcia pełnej gotowości operacyjnej jest 2011 rok.
        Konstrukcja tych rakiet w dużej mierze opiera się o rozwiązania zastosowane w serii Harpoon Block 2, co sprawia, że ich możliwości są niemal identyczne. Sekcja naprowadzająca wyposażona jest w ten sam układ inercyjny (bezwładnościowy) z aktualizacją GPS-NAVSTAR i aktywny radarowy system naprowadzania. Dodatkowo zainstalowano moduł transmisji danych, dzięki któremu z platformy macierzystej mogą być wysyłane uaktualnione informacje o celu. Pozwala to także na aktywną kontrolę trajektorii lotu.

TYPY OKRĘTÓW
PODWODNYCH

Myśliwskie
okręty podwodne:

.:Agosta
.:Amethyste
.:Galerna
.:Han
.:Los Angeles
.:Ming
.:Romeo
.:Rubis
.:Seawolf
.:Song
.:Swiftsure
.:Trafalgar
.:Upholder
.:Victoria
.:Walrus
.:Zeeleeuw

Balistyczne
okręty podwodne:

.:Benjamin Franklin
.:Delta
.:Ethan Allen
.:George Washington
.:Hotel
.:Jin
.:L'Inflexible
.:Lafayette
.:Le Redoutable
.:Le Triomphant
.:Ohio
.:Resolution
.:Typhoon (Tajfun)
.:Vanguard
.:Xia
.:Yankee (Jankes)


UZBROJENIE

Rakiety balistyczne
typu SLBM:

.:JL (Ju Lang)
.:Polaris
.:Poseidon
.:Seria M
.:SS-N-4 Sark
.:SS-N-5 Sark
.:SS-N-6 Serb
.:SS-N-8 Sawfly
.:SS-N-17 Snipe
.:SS-N-18 Stingray
.:SS-N-20 Sturgeon
.:SS-N-23 Skiff
.:Trident

Rakiety
przeciwokrętowe:

.:Hsiung Feng
.:Naval Strike Missile
.:SSM-1B
.:SSM-700K Hae Sung
.:xGM-84 Harpoon

Pociski manewrujące:

.:Hyunmoo III
.:xGM-109 Tomahawk

Rakietotorpedy:

.:ASROC
.:Hong Sahng-uh
.:SUBROC

Torpedy:

.:Mk 44
.:Mk 46
.:Mk 50 Barracuda
.:Mk 54 MAKO
.:MU 90 Impact
.:Stingray

Rakiety
przeciwlotnicze:

.:Evolved Sea Sparrow
.:Rolling Airframe Missile
.:Sea Sparrow
.:Standard Missile

Zestawy obrony
bezpośredniej CIWS:

.:Meroka
.:Mk 15 Phalanx
.:SGE-30 Goalkeeper

Amunicja:

.:BTERM
.:EX-171 (Mk 171)
.:Vulcano


RÓŻNE ARTYKUŁY

.:Forty-one for freedom
.:Koncepcja MEKO
.:Projekt 621
(typ Gawron)
.:Radary serii
BridgeMaster E
.:SSBN-X
.:US Navy SLBM
.:Wypadki i awarie SSBN


INNE

.:Strona główna
.:Linki

Współczesne okręty wojenne
Copyright © Mateusz Ossowski