TYPY OKRĘTÓW
NAWODNYCH

Lotniskowce:

.:Centaur
.:Chakri Naruebet
.:Charles de Gaulle
.:Clemenceau
.:Enterprise
.:Giuseppe Garibaldi
.:Hermes
.:Invincible
.:John F. Kennedy
.:Kitty Hawk
.:Kuznetsov
.:Nimitz
.:Principe de Asturias
.:Sao Paulo
.:Viraat

Krążowniki:

.:Jeanne d'Arc
.:Kara
.:Kiev (Kijów)
.:Kirov
.:Slava
.:Ticonderoga
.:Vittorio Veneto

Niszczyciele:

.:Arleigh Burke
.:Atago
.:Audace
.:Cassard
.:Charles F. Adams
.:Delhi
.:Georges Leygues
.:Iroquois
.:Kashin
.:KDX-1
(Kwanggaeto-Daewang)
.:KDX-2
(Chungmugong Yi Sun-shin)
.:KDX-3
(Sejong-Daewang)
.:Keelung
.:Kidd
.:Kimon
.:Kongou
.:Lanzhou
.:Luda
.:Luhai
.:Luhu
.:Luigi Durand de la Penne
.:Lujang
.:Lutjens
.:Maraseti
.:Perth
.:Rajput
.:Sheffield
.:Sovremenny
.:Spruance
.:Suffren
.:Tourville
.:Tribal
.:Udaloy (Udałoj)

Fregaty:

.:Adelaide
.:Al Madinah
.:Al Riyadh
.:Almirante Brown
.:Álvaro de Bazán
.:Anzac
.:Aradu
.:Artigliere
.:Barbaros
.:Brahmaputra
.:Brandenburg
.:Bremen
.:Broadsword
.:Cheng Kung
.:De Zeven Provincien
.:Duke
.:Elli
.:Floreal
.:Fridtjof Nansen
.:Godavari
.:Halifax
.:Hydra
.:Jacob van Heemskerck
.:Jianghu
.:Jiangwei
.:Kang Ding
.:Karel Doorman
.:Kortenaer
.:Krivak
.:La Fayette
.:Lekiu
.:Lupo
.:Maestrale
.:Naresuan
.:Neustrashimy (Nieustraszimyj)
.:Niteroi
.:Oliver Hazard Perry
.:Sachsen
.:Santa María
.:Soldati
.:Talwar
.:Thetis
.:Tromp
.:Ulsan
.:Valour
.:Vasco da Gama
.:Venti
.:Wielingen
.:Yavuz

Korwety:

.:Niels Juel
.:Visby

Typ Krivak (FFG)

| Krivak I / Krivak II | Krivak III | Krivak Mod. | dane taktyczno-techniczne | rysunki | lista okrętów |

ostatnia aktualizacja: 03.09.2009 r.

KRIVAK MOD.:

Okręty rosyjskie w wersji
Krivak Mod.:

        Niedostatki jednostek typu Krivak I, przejawiające się w niemożności skutecznego ogniowego wspierania ostrzału celów nawodnych oraz w braku artyleryjskich systemów obrony bezpośredniej, spowodowały rozpoczęcie w 1983 roku pierwszych prac nad nowym projektem 1135.2 Buriewiestnik (typ Krivak Mod.). Głównym celem było dostosowanie fregat do zainstalowania pocisków przeciwokrętowych model 3M-24 (SS-N-25 Switchblade). Modernizacja ta miała uczynić z jednostek typu Krivak I okręty bardziej uniwersalne (wielozadaniowe).
        W latach 1985 - 1986 rozpoczęto przygotowania do modernizacji. Początkowo zakładano, że wszystkie 21 fregat typu Krivak I zostanie poddanych przebudowie do standardu 1135.2 Buriewiestnik. Ostatecznie program zrealizowano jedynie na trzech okrętach. Było to spowodowane brakiem koniecznych funduszy. Finansowanie marynarki wojennej, podobnie jak innych rodzajów sił zbrojnych, załamało się po upadku Związku Radzieckiego w 1991 roku.
        Na pewno pełen zakres prac wykonany został na dwóch fregatach. Pierwsza o nazwie "Legkij" trafiła do stoczni w grudniu 1987 roku. Przebudowa trwała do marca 1990 roku. Kolejnym okrętem był "Pylkij". Jego modernizacja wystartowała w 1990 roku i zakończyła się w marcu 1994 roku. Modernizacji poddana została również trzecia jednostka o nazwie "Lietuczij". Niestety nie ma informacji o terminie przeprowadzenia przebudowy. Istnieje prawdopodobieństwo, że prace na tym okręcie nigdy nie dobiegły końca i fregata praktycznie była wyłączona ze służby aż do jej oficjalnego wycofania.
        Obecnie status wszystkich trzech fregat typu Krivak Mod. nie jest jasny. Okręt "Pylkij" znajdował się w służbie w 2004 roku, cumując w porcie w Bałtijsku. Można znaleźć informacje, iż już wówczas pojawiły się plany wycofania go z pierwszej linii. Być może chodziło tylko o przeniesienie jednostki do rezerwy. W każdym razie wydaje się, że 2004 rok przyniósł istotną zmianę w statucie fregaty "Pylkij". W tym samym roku prawdopodobnie ze służby wycofana została także druga jednostka o nazwie "Legkij". Wydaje się, że jedyną pewną informacją jest skreślenie ze stanu floty okrętu "Lietuczij", co miało miejsce również w 2004 roku.
        Modernizacja jednostek typu Krivak I przede wszystkim miała na celu rozszerzenie wachlarza możliwości bojowych. Zamierzenie to miało zostać zrealizowane poprzez zainstalowanie w miejsce wyrzutni model RBU-6000 dwóch poczwórnych wyrzutni model KT-184 systemu model Uran. Wykorzystywały one przeciwokrętowe pociski model 3M-24 (SS-N-25 Switchblade). Są to poddźwiękowe rakiety o zasięgu 130 kilometrów, które opracowano przede wszystkim do niszczenia małych i szybkich okrętów rakietowych. Posiadają one strukturę jednostopniową z silnikiem na paliwo stałe. Po wystrzeleniu rakieta zmierza w stronę celu na wysokości 5 - 10 metrów, korzystając z inercyjnego (bezwładnościowego) systemu naprowadzania. W ostatniej fazie lotu, zbliżając się do celu, pocisk zmniejsza wysokość do 3 - 5 metrów i korzysta z aktywnego, radarowego systemu naprowadzania model ARGS-35. Rakiety model 3M-24 (SS-N-25 Switchblade) opracowane zostały przez Doświadczalne Biuro Projektowe Zwiezda (OKB Zwiezda - Oltno Konstruktorskoje Biuro Zwiezda). Wybór celów dla pocisków przeciwokrętowych dokonywany jest przez radar model 3Ts-25 Garpun (Plank Shave-A), opracowany przez Centralny Instytut Naukowo-badawczy Granit. Wykorzystuje on kanał aktywny o zasięgu do 45 kilometrów. W tym trybie radar jest w stanie śledzić 150 różnych obiektów. Pracując na kanałach pasywnych zasięg dochodzi do 140 kilometrów. Jednocześnie radar model 3Ts-25 Garpun (Plank Shave-A) może kierować sześcioma pociskami.
        Mimo że modernizacja do standardu Krivak Mod. zakładała instalację przeciwokrętowego systemu rakietowego model Uran, to fregaty w niego nie wyposażono, choć wyrzutnie model RBU-6000 zostały zdemontowane. Przyczyną takiego stanu rzeczy był fakt, że w momencie przeprowadzania programu przebudowy pociski model 3M-24 (SS-N-25 Switchblade) nie weszły jeszcze do użytku operacyjnego.
        Chociaż nie udało się zainstalować pocisków przeciwokrętowych, to unowocześnieniu uległo uzbrojenie przeciwpodwodne. System model UPRK-4 Mietiel-U wymieniony został na nowszą wersję model URPK-5 Rastrub. Wykorzystywał on nieco ulepszoną wyrzutnią model KT-100U dla rakietotorped model 85RU (SS-N-14 Silex). Pociski te przenosiły torpedę kalibru 450 mm. model UMGT-1 (E45-75A), która podwieszona była pod spodem rakiety. Poza tym okręty miały możliwość wyposażenia w rakietotorpedy model 85RUS (SS-N-14 Silex), które zamiast torpedy posiadały bombę głębinową z ładunkiem nuklearnym o mocy pięciu kiloton.
        Pociski model 85RU mogły być także wykorzystywane jako broń przeciwokrętowa, co mogło stanowić rekompensatę za brak systemu model Uran, gdyż wyposażone były w ładunek wybuchowy o wadze 185 kilogramów. Schemat ataku był zbliżony do tego w trybie przeciwpodwodnym. Rakietotorpeda była odpalana z fregaty w kierunku spodziewanej pozycji wrogiej jednostki. Gdy dotarła w jej rejon następowała aktywacja zamontowanego w pocisku termicznego (na podczerwień) systemu naprowadzania, pochodzącego z przeciwokrętowych rakiet model 4K-40M (SS-N-2C Styx). Eksplozja pocisku model 85RU była podwójna, gdyż wybuchała nie tylko głowica rakiety, ale także podwieszonej torpedy.
        Poddane modernizacji okręty typu Krivak I zyskały oprócz uzbrojenia nowe systemy hydrolokacyjne i radiolokacyjne. Na fregatach w wersji 1135.2 Buriewiestnik zainstalowany został usprawniony hydrolokator kadłubowy pasywno-aktywny model MG-332MS Titan-2T (Bull Nose). Z kolei na szczycie głównego masztu system obserwacji przestrzeni powietrznej i nawodnej model MR-310U Angara-M (Head Net-C) zastąpiony został przez inną trójwspółrzędną antenę model MR-755 Fregat-MA (Half Plate) o zasięgu wykrywania 150 kilometrów. Ponad to ujednolicono zestaw radarów nawigacyjnych. Jednostki typu Krivak Mod. wykorzystywały dwie anteny model MR-212/201 Wajgacz-U (Palm Frond), które przeznaczone były także do prowadzenia obserwacji nawodnej. W zakresie walki elektronicznej także zaszła niewielka zmiana. Fregaty otrzymały aż sześć systemów ostrzegających o wiązkach laserowych model Spektr-F (Half Cup), podczas gdy jedynie niektóre jednostki typu Krivak I posiadały tylko dwa takie systemy.
        Przebudowa do standardu 1135.2 Buriewiestnik w zasadzie nie pociągnęła za sobą znaczącej poprawy możliwości bojowych okrętów. Wpływ na to przede wszystkim miał brak systemu przeciwokrętowego model Uran. Wykorzystanie rakietotorped model 85RU (SS-N-14 Silex) jako broni przeciwokrętowej w żaden sposób nie rekompensowało tego. Zapas pocisków wynosił jedynie cztery sztuki, choć istniała teorytyczna możliwość przeładowania wyrzutni na morzu z pomocą jednostek zaopatrzeniowych. Należy jednak pamiętać, że pociski model 85RU przede wszystkim były wymierzone przeciwko okrętom podwodnym, a niszczenie celów nawodnych odgrywało drugorzędną rolę.
        Instalacja przeciwpodwodnego systemu model URPK-5 Rastrub także zasadniczo nie zwiększyła możliwości walki z okrętami podwodnymi. Brak śmigłowca pokładowego i ograniczony zasięg systemów hydrolokacyjnych nie pozwalał w pełni wykorzystać parametrów rakietotorped.
        Wymiana hydrolokatora kadłubowego okazała się jedynie zmianą kosmetyczną. Z kolei bardziej znacząca była instalacja nowego systemu obserwacji przestrzeni powietrznej i nawodnej, który w porównaniu do radaru wykorzystywanego przez typ Krivak I ma większy zasięg wykrywania.
        Wydaje się, iż cały program modernizacji do standardu Krivak Mod. nie miał większego sensu, gdyż fregaty nie stały się jednostkami bardziej uniwersalnymi, a niedociągnięcia z wersji Krivak I nadal pozostały takie same. Systemy przeciwlotnicze nie posiadały działek obrony bezpośredniej, a artyleria główna kalibru 76,2 mm. nie była w stanie skutecznie wspierać ostrzału celów nawodnych i lądowych. Gdyby program zrealizowany został w pełnym wymiarze, instalując przeciwokrętowy system Uran, wówczas można by powiedzieć, że przebudowa miała jakiś sens. Nie można jednak uznać, że ogólnie jednostki typu Krivak Mod. wypadają gorzej niż wersja Krivak I. Dzięki wymianie systemów uzbrojenia oraz elektronicznych na nowsze należy stwierdzić, że jednostki projektu 1135.2 Buriewiestnik były nieco lepsze od swych poprzedników. Poprzez instalację nowszych systemów przebudowę można uznać za program wydłużający okres służby. W tym rozumieniu modernizacja do standardu Krivak Mod. miała swój sens.

TYPY OKRĘTÓW
PODWODNYCH

Myśliwskie
okręty podwodne:

.:Agosta
.:Amethyste
.:Galerna
.:Han
.:Los Angeles
.:Ming
.:Romeo
.:Rubis
.:Seawolf
.:Song
.:Swiftsure
.:Trafalgar
.:Upholder
.:Victoria
.:Walrus
.:Zeeleeuw

Balistyczne
okręty podwodne:

.:Benjamin Franklin
.:Delta
.:Ethan Allen
.:George Washington
.:Hotel
.:Jin
.:L'Inflexible
.:Lafayette
.:Le Redoutable
.:Le Triomphant
.:Ohio
.:Resolution
.:Typhoon (Tajfun)
.:Vanguard
.:Xia
.:Yankee (Jankes)


UZBROJENIE

Rakiety balistyczne
typu SLBM:

.:JL (Ju Lang)
.:Polaris
.:Poseidon
.:Seria M
.:SS-N-4 Sark
.:SS-N-5 Sark
.:SS-N-6 Serb
.:SS-N-8 Sawfly
.:SS-N-17 Snipe
.:SS-N-18 Stingray
.:SS-N-20 Sturgeon
.:SS-N-23 Skiff
.:Trident

Rakiety
przeciwokrętowe:

.:Hsiung Feng
.:Naval Strike Missile
.:SSM-1B
.:SSM-700K Hae Sung
.:xGM-84 Harpoon

Pociski manewrujące:

.:Hyunmoo III
.:xGM-109 Tomahawk

Rakietotorpedy:

.:ASROC
.:Hong Sahng-uh
.:SUBROC

Torpedy:

.:Mk 44
.:Mk 46
.:Mk 50 Barracuda
.:Mk 54 MAKO
.:MU 90 Impact
.:Stingray

Rakiety
przeciwlotnicze:

.:Evolved Sea Sparrow
.:Rolling Airframe Missile
.:Sea Sparrow
.:Standard Missile

Zestawy obrony
bezpośredniej CIWS:

.:Meroka
.:Mk 15 Phalanx
.:SGE-30 Goalkeeper

Amunicja:

.:BTERM
.:EX-171 (Mk 171)
.:Vulcano


RÓŻNE ARTYKUŁY

.:Forty-one for freedom
.:Koncepcja MEKO
.:Projekt 621
(typ Gawron)
.:Radary serii
BridgeMaster E
.:SSBN-X
.:US Navy SLBM
.:Wypadki i awarie SSBN


INNE

.:Strona główna
.:Linki

Współczesne okręty wojenne
Copyright © Mateusz Ossowski