TYPY OKRĘTÓW
NAWODNYCH

Lotniskowce:

.:Centaur
.:Chakri Naruebet
.:Charles de Gaulle
.:Clemenceau
.:Enterprise
.:Giuseppe Garibaldi
.:Hermes
.:Invincible
.:John F. Kennedy
.:Kitty Hawk
.:Kuznetsov
.:Nimitz
.:Principe de Asturias
.:Sao Paulo
.:Viraat

Krążowniki:

.:Jeanne d'Arc
.:Kara
.:Kiev (Kijów)
.:Kirov
.:Slava
.:Ticonderoga
.:Vittorio Veneto

Niszczyciele:

.:Arleigh Burke
.:Atago
.:Audace
.:Cassard
.:Charles F. Adams
.:Delhi
.:Georges Leygues
.:Iroquois
.:Kashin
.:KDX-1
(Kwanggaeto-Daewang)
.:KDX-2
(Chungmugong Yi Sun-shin)
.:KDX-3
(Sejong-Daewang)
.:Keelung
.:Kidd
.:Kimon
.:Kongou
.:Lanzhou
.:Luda
.:Luhai
.:Luhu
.:Luigi Durand de la Penne
.:Lujang
.:Lutjens
.:Maraseti
.:Perth
.:Rajput
.:Sheffield
.:Sovremenny
.:Spruance
.:Suffren
.:Tourville
.:Tribal
.:Udaloy (Udałoj)

Fregaty:

.:Adelaide
.:Al Madinah
.:Al Riyadh
.:Almirante Brown
.:Álvaro de Bazán
.:Anzac
.:Aradu
.:Artigliere
.:Barbaros
.:Brahmaputra
.:Brandenburg
.:Bremen
.:Broadsword
.:Cheng Kung
.:De Zeven Provincien
.:Duke
.:Elli
.:Floreal
.:Fridtjof Nansen
.:Godavari
.:Halifax
.:Hydra
.:Jacob van Heemskerck
.:Jianghu
.:Jiangwei
.:Kang Ding
.:Karel Doorman
.:Kortenaer
.:Krivak
.:La Fayette
.:Lekiu
.:Lupo
.:Maestrale
.:Naresuan
.:Neustrashimy (Nieustraszimyj)
.:Niteroi
.:Oliver Hazard Perry
.:Sachsen
.:Santa María
.:Soldati
.:Talwar
.:Thetis
.:Tromp
.:Ulsan
.:Valour
.:Vasco da Gama
.:Venti
.:Wielingen
.:Yavuz

Korwety:

.:Niels Juel
.:Visby

Typ Arleigh Burke (DDG)

| Flight 1 / Flight 2 | Flight 2A | modernizacje | AEGIS BMD | dane taktyczno-techniczne | rysunki | lista okrętów |

ostatnia aktualizacja: 16.08.2010 r.

MODERNIZACJE:

        Okres służby każdego niszczyciela typu Arleigh Burke oszacowany został przez marynarkę wojenną Stanów Zjednoczonych na 35 lat. W tym czasie wymagania stawiane przez współczesne pole walki będą cały czas ewoluować, przez co jednostki staną przed nowymi zagrożeniami. Skuteczne przeciwstawienie się im wymaga ciągłego modernizowania okrętów, gdyż zainstalowane na nich wyposażenie podlega technologicznej degradacji. Prawidłowość ta nie omija niszczycieli typu Arleigh Burke. Odpowiedzią na nią było implementowanie na kolejnych budowanych jednostkach coraz nowocześniejszych rozwiązań.
        W 1999 roku marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych dokonała oceny zdolności bojowych okrętów typu Arleigh Burke. Pod uwagę brane były zdolności do przeciwstawienia się zagrożeniom, mogącym pojawić się w najbliższej przyszłości oraz w dłuższej perspektywie czasowej. Stwierdzono wówczas, że w krótkim okresie czasu zdolności te są umiarkowane, natomiast w perspektywie długoterminowej zdecydowanie niewystarczające. Wnioski te oparto na założeniu, że niszczyciele typu Arleigh Burke byłyby wyposażone w artyleryjskie zestawy obrony bezpośredniej model Mk 15 Phalanx Block 1A. We wrześniu 1999 roku tylko 12 okrętów ze znajdujących się w służbie 27 jednostek w odmianach Flight 1 oraz Flight 2 było w niego uzbrojonych. Kolejnym determinantem oceny był system walki elektronicznej model AN/SLQ-32(V)2, w skład którego wchodziły jedynie dwa odbiorniki emisji sygnałów radarowych i elektronicznych ESM (Electronic Support Measures). Układ ten, zainstalowany na niszczycielach w odmianie Flight 1, zupełnie nie sprawdził się w maju 1987 roku, kiedy na wodach Zatoki Perskiej fregata USS Stark (FFG 31) trafiona została dwoma pociskami przeciwokrętowymi firmy Aérospatiale (obecnie Matra BAe Dynamics Alenia - MBDA France) model AM 39 Exocet, wystrzelonymi z irackiego samolotu myśliwsko-szturmowego firmy Dassault Aviation model Mirage F1EQ. Incydent ten rozpoczął dyskusję na temat skuteczności systemów walki elektronicznej, obrony bezpośredniej i kierowania ogniem, gdyż żaden z nich nie wykrył nadlatujących rakiet. Wymiernym skutkiem debaty było bardzo szybkie wdrożenie programu doposażenia układów AN/SLQ-32A(V)2 (będących po modernizacji EWIP - Electronic Warfare Improvement Program), w system przeciwdziałania elektronicznego model Sidekick. Jego program rozwojowy, prowadzony przez firmę Raytheon, przebiegał w ekspresowym tempie i już w 11 tygodni po złożeniu przez amerykańską flotę zamówienia pierwszy system został dostarczony. Łącznie w sześć miesięcy od incydentu z maja 1987 roku pierwsze systemy zostały zmodernizowane i uzyskały nowe oznaczenie AN/SLQ-32(V)5. Znajdowały się one na fregatach typu Oliver Hazard Perry i niszczycielach typu Spruance. Ocena zdolności bojowej okrętów, przeprowadzona w 1999 roku, zaowocowała dodaniem układu model Sidekick także na niszczycielach typu Arleigh Burke w wersji Flight 1. Część okrętów w tej odmianie otrzymało system w wersji AN/SLQ-32(V)5 jeszcze podczas budowy. Każda z dwóch anten przeciwdziałania elektronicznego ECM (Electronic CounterMeasures) model Sidekick prawdopodobnie zainstalowana została nad odbiornikiem ESM. Obie pokrywają przestrzeń w zakresie 180 stopni, a ich zadaniem jest zakłócenie pracy radarowych systemów naprowadzania rakiet przeciwokrętowych. Dodanie systemu przeciwdziałania elektronicznego wymusiło dostawienie drugiego komputera przetwarzania danych, do którego operator przy konsoli systemu AN/SLQ-32(V)5 transmituje komendę do rozpoczęcia zagłuszania na danym kierunku. W wysyłanych informacjach znajduję się dokładne parametry odbieranego sygnału, tak aby komputer układu ECM mógł odpowiednio dobrać rodzaj emitowanych impulsów zagłuszających.
        Niezależnie od poczynionych założeń i zmodyfikowania systemu biernej obrony, aktywne wyposażenie przeciwlotnicze na jednostkach typu Arleigh Burke we wszystkich wersjach musiało zostać unowocześnione, aby w przyszłości móc skutecznie przeciwstawić się rakietom przeciwokrętowym nowej generacji. W 2002 roku ogłoszony został plan modernizacji niszczycieli, który zakładał dostosowanie wszystkich dotychczas wybudowanych jednostek w wersji Flight 2A (DDG 79 - DDG 84) do standardów wyznaczonych przez okręty o numerach taktycznych od DDG 85 do DDG 90 oraz implementowanie nowego wyposażenia.
        W zamierzeniu wszystkie niszczyciele w odmianie Flight 2A miały być wyposażone w sieć AEGIS w linii rozwojowej Baseline 6 Phase 3 z system kierowania ogniem FCS (Fire Control System) model Mk 99 STAMO (STAble Master Oscillator) i rakietami RIM-162A ESSM (Evolved Sea Sparrow Missile). Działania przeciwlotnicze miały być wspomagane przez system walki zespołowej CEC (Cooperative Engagement Capability), a na obronę bezpośrednią złożyć się miały dwa zestawy artyleryjskie w wersji Mk 15 Phalanx Block 1B PSuM (Phalanx Surface Mode). W zakresie działań przybrzeżnych na płytkich wodach i wsparcia ogniowego NSFS (Naval Surface Fire Support) planowano montaż systemu artyleryjskiego model Mk 34 Mod. 3 z systemem kierowania ogniem Mk 160 Mod. 10, zestawem optycznym Mk 46 Mod. 0 oraz armatą kalibru 127 mm. model Mk 45 Mod. 4. Dotyczyło to jedynie jednostek USS Oscar Austin (DDG 79) i USS Roosevelt (DDG 80), które wyposażone były w starszy system z armatą serii Mk 45 Mod. 2. Wyposażenie zwalczania okrętów podwodnych miało pozostać takie jak oryginalnie zainstalowano. Z kolei do wszystkich niszczycieli w wersji Flight 2A zamierzano implementować centrum wsparcia dowodzenia z system JMCIS (Joint Maritime Command Information System), który wysyła, otrzymuje, integruje, przechowuje, przetwarza i wyświetla różnego rodzaju dane. Daje on oficerom dowodzącym okrętem wgląd do informacji na temat statusu własnej i sprzymierzonych jednostek, przewidzianych dla nich zadań, uszkodzeń, gotowości bojowej, możliwości bojowych i lokalizacji. Sieć JMCIS dostarcza także bieżących informacji o położeniu neutralnych lub wrogich jednostek nawodnych i samolotów, jak również wyświetla tereny aktualnie zajęte przez wroga i neutralne. Wszystkie te dane uzupełnione są przez informacje pochodzące ze źródeł wywiadowczych. Centrum wspomagania dowodzenia pomagałoby w całościowym ujęciu aktualnej sytuacji, umożliwiając podejmowanie jak najbardziej optymalnych decyzji.
        Ogłoszony w 2002 roku plan modernizacyjny obejmował także okręty w odmianach Flight 1 oraz Flight 2. W tym przypadku zakładano dwie możliwości. W pierwszej z nich sieć AEGIS miała otrzymać linię rozwojową Baseline 5 Phase 4 z systemem walki zespołowej CEC oraz zestawami artyleryjskimi model Mk 15 Phalanx Block 1B PSuM. Druga opcja była podobna do tej zaproponowanej dla okrętów w wersji Flight 2A. Obejmowała ona implementację standardu Baseline 6 Phase 3 z systemem Mk 99 STAMO, układu CEC, działek obrony bezpośredniej Block 1B PSuM, zintegrowanej sieci walki przeciwpodwodnej w odmianie AN/SQQ-89A(V)15 oraz systemu JMCIS.
        Planowana modernizacja niszczycieli typu Arleigh Burke nie była jednak na tyle klarowna, aby móc powiedzieć o niej coś pewnego. Sytuacja ta zmieniła się dopiero w kwietniu 2004 roku, kiedy Sekretarz Marynarki Wojennej (SECNAV - SECretary of the NAVy) wysłał do Kongresu Stanów Zjednoczonych własny plan modernizacji DDG-51 Mid-life Modernization. Zakładał on, że do zamówionych już okrętów o numerach taktycznych od DDG 110 do DDG 112 implementowane zostaną najnowsze rozwiązania technologiczne. Następnie jednostki te miały posłużyć jako wzór do modernizacji wszystkich poprzednich niszczycieli typu Arleigh Burke. Projekt zakładał, że w latach 2010 - 2016 zmodernizowane będą okręty o numerach taktycznych od DDG 51 do DDG 69. Po 2016 roku modyfikacji poddane zostaną pozostałe jednostki, przy czym każda w momencie osiągnięcia stażu 17 lat służby. Generalnie program DDG-51 Mid-life Modernization przyjmował, że najstarsze niszczyciele powinny zostać przebudowane jako pierwsze. Podstawowym celem modernizacji miało być zapewnienie takich możliwości bojowych, aby okręty mogły efektywnie służyć do czasu osiągnięcia wieku 35 lat. Propozycja przedłożona przez Sekretarza Marynarki Wojennej została zaakceptowana przez Kongres Stanów Zjednoczonych i obecnie wchodzi w fazę realizacji.
        W ramach programu DDG-51 Mid-life Modernization okręty typu Arleigh Burke otrzymają wiele różnego rodzaju modyfikacji, które mają doprowadzić do poprawy możliwości bojowych w zakresie wykrywania małych obiektów powietrznych, szczególnie w warunkach operowania w bliskiej odległości od brzegu, zwalczania wysokomanewrowych, szybko i nisko lecących pocisków przeciwokrętowych, zwalczania zagrożeń ze strony okrętów podwodnych na płytkich wodach przybrzeżnych, usprawnienia systemów wsparcia ogniowego NSFS i zwiększenia możliwości współpracy z innymi okrętami w grupie. Wszystkie okręty typu Arleigh Burke otrzymają także różne usprawnienia kadłuba, mechaniki i elektryki HM&E (Hull, Mechanical and Electrical), jak również pakiet Smart Ship. Zabiegi te mają doprowadzić do zmniejszenia kosztów utrzymania okrętów, zredukowania liczby załogi i poprawy warunków bytowych. Według planu modernizacji Sekretarza Marynarki Wojennej zmodernizowanie wszystkich jednostek typu Arleigh Burke przyniesie oszczędności rzędu trzech miliardów dolarów w zakresie utrzymania okrętów. Co więcej, modyfikacja DDG-51 Mid-life Modernization jest znacznie bardziej opłacalnym sposobem na osiągnięcie zadowalającej wartości bojowej na następne lata niż budowa jednostek. Za ceną nieco mniejszą niż jeden nowy okręt można usprawnić aż cztery niszczyciele.
        Poddane modyfikacjom okręty wyposażone zostaną w system AEGIS w tak zwanym standardzie The AEGIS Modernization Baseline (AMOD CR3). Jest to odpowiednik wersji Baseline 7 Phase 2, pierwszy raz zainstalowanej na jednostce USS Truxtun (DDG 103), zawierający trzy dodatkowe elementy. Zastosowane w nim komputery przetwarzania danych w pełni opierają się na powszechnie dostępnej technologii COTS (Commercial Off The Shelf), podobnie jak konsole w standardzie wyświetlania AN/UYQ-70. System kierowania ogniem FCS sieci przeciwlotniczej zmodernizowano do standardu Mk 99 STAMO, co umożliwia kierowanie zarówno rakietami serii Standard Missile, jak również RIM-162A ESSM. Moduły pionowych wyrzutni VLS (Vertical Launching System) zostały dostosowane do magazynowania i wystrzeliwania obu rodzajów pocisków. Rakiety model RIM-162A ESSM mają zapewniać obronę na krótkim dystansie, która uzupełniana jest przez zestawy artyleryjskie Mk 15 Phalanx Block 1B PSuM.
        Na większych odległościach obronę przeciwlotniczą zapewniają pociski model RIM-174A Standard ERAM (Extended Range Anti-air warfare Missile), znane także jako SM-6. Zintegrowane są one z systemem AEGIS, siecią walki zespołowej CEC oraz samolotami wczesnego ostrzegania firmy Grumman Aerospace (obecnie Northrop Grumman) model E-2D Advanced Hawkeye poprzez podsystem NIFC-CA (Single Sensor Naval Integrated Fire Control - Common Air). Dzięki niemu możliwe jest wykorzystanie tych pocisków na maksymalnych zasięgach. Podsystem NIFC-CA jest nowością względem standardu Baseline 7 Phase 2.
        Drugą nowością w linii rozwojowej The AEGIS Modernization Baseline (AMOD CR3) jest komputer MMSP (Multi-Mission Signal Processor), który kontroluje radar model AN/SPY-1D(V). Sprzęga on ze sobą w jednym miejscu funkcje sterowania konwencjonalną obroną przeciwlotniczą oraz obroną antybalistyczną, eliminując osobne oprogramowanie dla tej drugiej. Komputer MMSP należy do sieci antybalistycznej w odmianie AEGIS BMD 4.0.1 (Automatized Electronic Guidance Interconected System Balistic Missile Defense), będącej trzecią innowacją. Do zestrzeliwania rakiet balistycznych wykorzystywane są pociski serii SM-3. W odróżnieniu od programu modernizacyjnego krążowników typu Ticonderoga, znanego jako CMP (Cruiser Modernization Program), implementacja sieci antybalistycznej AEGIS BMD stanowiła część projektu DDG-51 Mid-life Modernization.
        W zakresie zwalczania celów lądowych i wsparcia ogniowego NSFS wszystkie niszczyciele poddane modernizacji wyposażone zostaną w system kierowania ogniem pocisków manewrujących model TTWCS(V)4 (Tactical Tomahawk Weapon Control System). Dzięki niemu jednostki typu Arleigh Burke będą mogły atakować obiekty lądowe za pomocą pocisków serii RGM-109E Tactical Tomahawk. System artyleryjski na wszystkich okrętach prawdopodobnie nie będzie modernizowany, pozostawiając oryginalnie zainstalowane armaty. Wyjątkiem będą niszczyciele USS Oscar Austin (DDG 79) i USS Roosevelt (DDG 80), które zamiast armat w wersji Mk 45 Mod. 2 otrzymają zmodernizowaną serię Mk 45 Mod. 4 z systemem artyleryjskim GWS (Gun Weapon System) model Mk 34 Mod. 3. W jego skład wchodzi także system kierowania ogniem model Mk 160 Mod. 10 oraz jeden zestaw optyczny OSS (Optical Sight System) serii Mk 46 Mod. 0.
        Program DDG-51 Mid-life Modernization wprowadza istotne modyfikacje nie tylko do systemu przeciwlotniczego, ale także skupia się na usprawnieniu walki przeciwpodwodnej. Niszczyciele w wersjach Flight 1 oraz Flight 2 otrzymają zintegrowaną sieć AN/SQQ-89A(V)15. Jest ona przeznaczona dla jednostek, na których oryginalnie nie implementowano odmiany AN/SQQ-89(V)10, (V)14 oraz (V)15. Wersja A(V)15 jest modyfikacją (V)15, wykorzystującą doświadczenia zebrane w czasie jej produkcji i użytkowania. W porównaniu do poprzednich wersji ma ona znacznie lepsze charakterystyki wykrywania okrętów podwodnych na płytkich akwenach. Rozwiązania zastosowane w tym systemie w całości oparte zostały na powszechnie dostępnej technologii COTS. Jedynym znaczącym elementem, który ma inne rozwiązanie jest system zasilania. Sieć AN/SQQ-89A(V)15 wykorzystuje hydrolokator kadłubowy model AN/SQS-53C. W trybie aktywnym współpracuje on z jednostką analizy dźwięków ETC 3.0 (Echo Track Classifier), tworząc segment HSFS (Hull Sonar Functional Segment). W trybie pasywnym poprzez drugi procesor COTS współpracuje z podsystemem TRAFS (Torpedo Recognition and Alertment Functional Segment). Poza tym zainstalowany jest nowy, wielofukncyjny pasywno-aktywny hydrolokator holowany model AN/SQR-20 MFTA (Multi-Function Towed Array), który opracowała firma Lockheed-Martin. Wykorzystuje on własną jednostkę przetwarzania dźwięków ETC 3.0, formując kolejny segment TAFS (Towed Array Functional Segment). Osobny segment stanowi także wielozadaniowy lotniczy system LAMPS Mk 3 Block 2 (Light Airborne Multi-Purpose System). Wszystkie systemy hydrolokacyjne wysyłają dane do segmentu kierowania ogniem UWCFS (Undersea Warfare Control Functional Segment), który oblicza rozwiązania ogniowe dla uzbrojenia. Zebrane informacje transmitowane są w te same miejsca, jak w przypadku poprzednich wersji systemu serii AN/SQQ-89, w tym do kompleksu pięciu konsol strandardu AN/UYQ-70. Sieć AN/SQQ-89A(V)15 wyposażona jest także w kilka innych elementów, do których należą komputer SIMAS II, układ CITP (Common Integrated Tactical Picture), podsystem AN/USQ-132 TDSS (Tactical Decision Support System) i jednostka treningowa AN/SQQ-89T(V). W odróżnieniu od wersji (V)15 sieć AN/SQQ-89A(V)15 nie została przystosowana do współpracy ze zdalnie sterowanym robotem wykrywającym miny model AN/WLD-1(V)4, będącym częścią systemu przeciwminowego RMS (Remote Minehunting System).
        Wraz z systemem AN/SQQ-89A(V)15 na niszczycielach typu Arleigh Burke pojawią się śmigłowce firmy Sikorsky Aircraft Corporation model MH-60R Seahawk, będące platformą dla systemu LAMPS Mk 3 Block 2. Program rozwojowy ntych nowych maszyn rozpoczął się w 1991 roku, natomiast wymagania dla nich opublikowano już w maju 1988 roku. Nowe śmigłowce miały zastąpić maszyny SH-60B Seahawk oraz SH-60F Oceanhawk w zakresie zapewniania obrony przeciwpodwodnej. Duży nacisk położono jednakże na zwalczanie małych jednostek nawodnych, operujących na wodach przybrzeżnych. Oprócz wielu modyfikacji względem poprzednich modelów, na pokładzie zainstalowano nowy wielozadaniowy system LAMPS Mk 3 Block 2. Pierwszy, prototypowy egzemplarz śmigłowca YSH-60R odbył pierwszy lot w grudniu 1999 roku. Do tego standardu przebudowano dwie maszyny SH-60B Seahawk. Początkowo planowano, że system LAMPS Mk 3 Block 2 będzie instalowany na przebudowywanych ze starszych wersji śmigłowcach, mających otrzymać oznaczenie SH-60R Seahawk. Z pomysłu tego zrezygnowano ze względu na zbliżający się koniec przewidywanego okresu służby dla większości maszyn SH-60B Seahawk oraz SH-60F Oceanhawk. W zamian zdecydowano się na budowę zupełnie nowych śmigłowców, które pojawiły się w służbie na początku XXI wieku. Otrzymały one oznaczenie MH-60R Seahawk, gdzie litera M (Multi-mission) podkreślała wielozadaniowy charakter konstrukcji.
        System LAMPS Mk 3 Block 2 dość znacznie różni się od poprzednich układów. Do wykrywania okrętów podwodnych wykorzystywany jest hydrolokator FLASH (Folding Light Acoustic Sonar) model AN/AQS-22, który znany jest także jako ALFS (Airborne Low Frequency Sonar). W styczniu 1992 roku Dowództwo Systemów Powietrznych Marynarki Wojennej (NAVAIR - NAVal AIR Systems Command) ogłosiło chęć wdrożenia jego programu rozwojowego, mającego trwać pięć lat i zakończyć się zamówieniem do 50 takich systemów. Program doznał jednak opóźnienia i hydrolokator AN/AQS-22 nie wszedł do służby w 1997 roku, a dopiero na początku XXI wieku. Opóźnienie spowodowane było decyzją o budowie zupełnie nowych śmigłowców MH-60R Seahawk zamiast przebudowy do standardu LAMPS Mk 3 Block 2 starszych maszyn. Na początku 2000 roku hydrolokator AN/AQS-22 pomyślnie przeszedł wszystkie próby i w październiku 2002 roku wystartowała wstępna, natomiast w 2004 roku pełnoskalowa produkcja.
        W porównaniu do starszych systemów serii AN/AQS-13 oraz AN/AQS-18 w aktywnym hydrolokatorze model AN/AQS-22 udoskonalono wykrywanie stojących w miejscu, wolno poruszających się lub operujących na płytkich, przybrzeżnych wodach okrętów podwodnych. Znaczącej poprawie uległ także zasięg wykrywania. Hydrolokator AN/AQS-22 opuszczany jest do wody na kablu o długości 760 metrów. W pływaku TB (Towed Body) umieszczony jest system nadawczo-odbiorczy, który wysyła wiązki ultradźwiękowych impulsów na niskich częstotliwościach. Operator hydrolokatora może zmieniać parametry sygnałów w zakresie wyboru jednej z pięciu częstotliwości oraz rodzaju impulsu (CW - Continuous Wave - impuls o stałej częstotliwości lub FM - Frequency Modulated - impuls o modulowanej częstotliwości). Odbity od okrętu podwodnego i odebrany sygnał trafia do będącego na pokładzie maszyny MH-60R Seahawk komputera przetwarzania danych, który określa pozycję i odległość do obiektu względem śmigłowca. Komputer ten wykorzystuje procesor dźwięków model AN/UYS-2, który analizuje sygnały odebrane nie tylko przez hydrolokator, ale także zrzucone boje hydrolokacyjne. Śledzenie kontaktu za pomocą boi odbywa się automatycznie dzięki układowi ATT (Acoustic Target Tracker). Śmigłowce MH-60R Seahawk wyposażone są w działający na 99 kanałach odbiornik ARR-84, który zbiera dane ze zrzuconych boi. Łącznie na pokładzie może ich się znajdować 25 sztuk. Standardowo przenoszonych jest 12 sztuk. W odróżnieniu od pozostałych systemów serii LAMPS układ w wersji LAMPS Mk 3 Block 2 nie posiada detektora anomalii magnetycznych MAD (Magnetic Anomaly Detector).
        Niezależnie od możliwości samodzielnego przetwarzania danych z boi, informacje z nich zebrane wysyłane były na okręt macierzysty linią transmisji danych Hawklink, która względem tej używanej na starszych śmigłowcach została udoskonalona przez firmę Unisys Electronics. Dodano możliwość transmisji danych pochodzących z pasywnego układu poszukiwania i śledzenia celów FLIR (Forward-Looking InfraRed), które mogą być przesyłane jednocześnie z danymi radarowymi. Zastosowano także nową metodę przesyłu VQ (Vector Quantization), która polega na dzieleniu transmitowanego obrazu na bloki (wektory), które przy odbieraniu są ze sobą łączone w jedną całość. Przetwarzanie przesyłanych obrazów może być uproszczone poprzez umieszczenie niektórych danych w samym wektorze, a nie w oryginalnym obrazie. Metoda VQ pozwala na znaczne zmniejszenie objętości przesyłanych informacji, pozwalając na zapisanie w pamięci większej ich ilości. Kolejną innowacją była możliwość komunikowania się poszczególnych okrętów nawodnych poprzez linię Hawklink. Dzieki temu można było wymieniać dane lub organizować telekonferencje.
        W styczniu 2001 roku firmy Harris Corporation oraz BAE Systems Inc. otrzymały od marynarki wojennej kontrakt na przeprowadzenie programu rozwojowego nowej odmiany linii transmisji danych TCDL (Tactical Common Data Link), która byłaby przystosowana do instalacji na śmigłowcach MH-60R Seahawk oraz okrętach, na których maszyny te bazują. Przyczyną wdrożenia tego projektu był fakt, że dotychczas używana linia Hawklink zakłócała pracę sieci walki zespołowej CEC. Projekt układu TCDL Hawklink (znanego także jako LAMPS TCDL) dla śmigłowców ewoluował z innego programu TCDL, który prowadziły Agencja Zaawansowanych Obronnych Projektów Badawczych (DARPA - Defense Advanced Research Projects Agency) oraz Biuro Rozpoznania Powietrznego (DARO - Defense Airborne Reconnaissance Office). Prace nad układem TCDL miały doprowadzić do stworzenia cyfrowego, bezpiecznego systemu wymiany danych, który mógłby być zainstalowany na bezzałogowych aparat latających (UAV - Unmanned Aerial Vehicle) oraz innych załogowych, latających pojazdów rozpoznawczych. Jednocześnie miał on być w pełni kompatybilny ze standardem używanym w rodzinie linii CDL (Common Data Link). Zgodność z CDL dotyczyła także układu TCDL Hawklink, dzięki czemu zapewniona miała być interoperacyjność systemu LAMPS Mk3 Block 2 z innymi użytkownikami uczestniczącymi w sieci CDL. Produkcja linii TCDL Hawklink rozpoczęła się w 2003 roku.
        Cyfrowa linia transmisji danych TCDL Hawklink działa na paśmie Ku (oznaczenie według standardu Instytutu Inżynierów Elektryków i Elektroników IEEE - Institute of Electrical and Electronics Engineers) lub na środkowej części pasma J (oznaczenie według standardu NATO - North Atlantic Treaty Organization), pozwalając na przesyłanie informacji z odległości ponad 200 kilometrów. Transmisji do macierzystej jednostki podlegają dane z boi hydrolokacyjnych, zainstalowanego na śmigłowcu radaru, odbiornika emisji sygnałów radarowych i elektronicznych ESM oraz układu poszukiwania i śledzenia celów FLIR. Informacje odbierane są na okręcie przez terminal danych linii LAMPS TCDL, a następnie przekazywane do systemu kierowania ogniem przeciwpodwodnym UWCFS.
        Układ LAMPS Mk 3 Block 2 posiada system ASN-150, który opracowany został przez firmę Teledyne Technologies. Jest to rozwojowa wersja poprzedniego układu ASN-123 i wykorzystywana jest zarówno przez śmigłowce model MH-60R Seahawk, jak i SH-2G Super Seasprite. Nominalnie jest to układ nawigacji taktycznej, którego główny panel znajduje się w kokpicie, gdzie nawigator ręcznie wprowadza dane z odbiornika emisji sygnałów radarowych i elektronicznych ESM. Drugi, dodatkowy panel obsługiwany jest przez operatora czujników, który także ręcznie wprowadza informacje pochodzące z pokładowego radaru oraz pasywnego systemu poszukiwania i śledzenia celów FLIR. Na śmigłowcach układ ASN-150 wykorzystywany jest również do obliczania rozwiązań ogniowych dla przenoszonych torped. Obliczenia dokonywane są na podstawie automatycznie przekazywanych informacji z komputera przetwarzania danych hydrolokatora AN/AQS-22 (zawierają się w tym dane z samego hydrolokatora i boi hydrolokacyjnych). Manualnie wprowadza się planowaną wysokość zrzutu torpedy i prędkość wiatru.
        Program modernizacyjny DDG-51 Mid-life Modernization zwiększa możliwości bojowe okrętów typu Arleigh Burke, ujednolicając jednocześnie wyposażenie na poszczególnych jednostkach. Dzięki wprowadzonym modyfikacjom niszczyciele w wersjach Flight 1 oraz Flight 2 będą w stanie pozostać w służbie aż do pierwszej połowy lat 30-tych XX wieku, skutecznie przeciwstawiając się różnego rodzaju zagrożeniom. Z kolei odmiana Flight 2A, licząc okręty jeszcze nie zbudowane, będzie obecna w szeregach amerykańskiej floty do drugiej połowy lat 60-tych XX wieku. Należy przypuszczać, że w tym czasie w życie wprowadzony zostanie kolejny zakrojony na szeroką skalę program modernizacyjny.

TYPY OKRĘTÓW
PODWODNYCH

Myśliwskie
okręty podwodne:

.:Agosta
.:Amethyste
.:Galerna
.:Han
.:Los Angeles
.:Ming
.:Romeo
.:Rubis
.:Seawolf
.:Song
.:Swiftsure
.:Trafalgar
.:Upholder
.:Victoria
.:Walrus
.:Zeeleeuw

Balistyczne
okręty podwodne:

.:Benjamin Franklin
.:Delta
.:Ethan Allen
.:George Washington
.:Hotel
.:Jin
.:L'Inflexible
.:Lafayette
.:Le Redoutable
.:Le Triomphant
.:Ohio
.:Resolution
.:Typhoon (Tajfun)
.:Vanguard
.:Xia
.:Yankee (Jankes)


UZBROJENIE

Rakiety balistyczne
typu SLBM:

.:JL (Ju Lang)
.:Polaris
.:Poseidon
.:Seria M
.:SS-N-4 Sark
.:SS-N-5 Sark
.:SS-N-6 Serb
.:SS-N-8 Sawfly
.:SS-N-17 Snipe
.:SS-N-18 Stingray
.:SS-N-20 Sturgeon
.:SS-N-23 Skiff
.:Trident

Rakiety
przeciwokrętowe:

.:Hsiung Feng
.:Naval Strike Missile
.:SSM-1B
.:SSM-700K Hae Sung
.:xGM-84 Harpoon

Pociski manewrujące:

.:Hyunmoo III
.:xGM-109 Tomahawk

Rakietotorpedy:

.:ASROC
.:Hong Sahng-uh
.:SUBROC

Torpedy:

.:Mk 44
.:Mk 46
.:Mk 50 Barracuda
.:Mk 54 MAKO
.:MU 90 Impact
.:Stingray

Rakiety
przeciwlotnicze:

.:Evolved Sea Sparrow
.:Rolling Airframe Missile
.:Sea Sparrow
.:Standard Missile

Zestawy obrony
bezpośredniej CIWS:

.:Meroka
.:Mk 15 Phalanx
.:SGE-30 Goalkeeper

Amunicja:

.:BTERM
.:EX-171 (Mk 171)
.:Vulcano


RÓŻNE ARTYKUŁY

.:Forty-one for freedom
.:Koncepcja MEKO
.:Projekt 621
(typ Gawron)
.:Radary serii
BridgeMaster E
.:SSBN-X
.:US Navy SLBM
.:Wypadki i awarie SSBN


INNE

.:Strona główna
.:Linki

Współczesne okręty wojenne
Copyright © Mateusz Ossowski